Lange tijd werd in New York recht toe recht aan Cubaanse muziek gespeeld. Begin jaren veertig, met het orkest van Machito, begon die muziek zich van zijn Cubaanse roots los te weken. Een proces waarvan wij het eindresultaat begin jaren zeventig "salsa" zijn gaan noemen. De crazy roaring elephants van Eddie Palmieri's La Perfecta blijken in dat proces een essentiële schakel te zijn geweest. Het gaf aan het tot dan toe bestaande concept een totaal nieuw en rauw stedelijk geluid. De eerlijkheid gebiedt overigens te zeggen dat aan dit vernieuwende trombone-concept ook de naam van de inmiddels overleden trombonist Barry Rodgers is verbonden.

In 1968, 8 LP's later, ging de band uit elkaar. Eddie had in die periode zo zijn eigen problemen, maar kwam in 1969 sterk terug met een vooral voor de latin-jazz belangrijk album "Justicia". Vanaf dat moment bleef hij experimenteren met instrumentaties en stijlvermengingen: klassieke citaten, rhythm 'n' blues, elektronica en bovenal jazz gaf hij een logische plaats in traditionele latin-structuren. Hij toonde daarbij een goede neus te hebben voor nieuw jong talent dat zijn ideeën op juiste en indringende wijze gestalte kon geven. Muzikanten en zangers als Giovanni Hidalgo, Lalo Rodriguez, Ismael Quintana, Richie Flores, Alfredo de la Fé en uiteraard de, tot op de dag van vandaag in zijn band spelende, timbalero José Claussell zijn daar in het oog springende voorbeelden van. In 1975 ontvangt hij voor zijn baanbrekende werk een eerste Grammy Award, een aantal dat uiteindelijk tot zeven zou oplopen.

Geboren in 1936 in Spanish Harlem te New York en een professionele carrière die in 1951 begon met een plaatsje in het orkest van Eddie Forester, mag hij zich met deze glansrijke carrière een oudgediende noemen. Maar hij is niet alleen een artiest uit een grijs salsaverleden. Tot op de dag van vandaag slaagt hij erin met opmerkelijke albums nieuwe trends te zetten. India is zijn ontdekking en haar monumentale debuutalbum was zijn werk. Ook wat zo'n beetje Tito Puente's laatste album zou worden, "Masterpiece/Obra maestra", was een product van creatieve samenwerking tussen beide heren. Het meeste recente album waarmee Eddie van zich laat spreken is "La Perfecta II". Zoals de naam reeds aangeeft, heeft het album als vertrekpunt de succesformule van weleer, maar vervolgens laat hij op sublieme wijze er een muzikale ontwikkeling over een periode van meer dan 40 jaar in doorklinken.

In de tournees van de afgelopen jaren liet Eddie Palmieri tot groot verdriet van zijn fans Nederland links liggen. Voorjaar 1997 verzorgde hij nog met een kleine formatie een optreden in de reeks Jazz & Fusion-concerten in het Amsterdamse Melkwegtheater. Het laatst was hij in 1998 te horen, ook weer met een kleine bezetting. Dit was tijdens het North Sea Jazz festival met een eerbetoon aan Cal Tjader. Er zal komend concert hier en daar best een jazzy noot doorklinken. Maar gezien de all-star bezetting en het programma richt hij zich dit keer tot het salsapubliek en lijkt het bij zijn fans in één keer te willen goedmaken.