|
|
Interviews 2004
met (inter) nationale artiesten
In de reeks van "Interview
met" heeft het
Salsa Info team bestaande uit
Otto & Kati van Helden (Lago Latino),
André Lambeck
& Caroline Bergwerf
(Salsa Info) diverse nationale en
internationale artiesten geinterviewd.
|
|
 |
Oscar D'Leon (Venezuela)
Wanneer: 3 juli 2004 | Waar: Polé Polé, Antwerpen | Tekst: Otto & Caroline | Fotografie Kati van Helden |
|
| |
|
"In
de herkansing"
Het was duidelijk dat het publiek voor hem naar
dit afgelegen terrein langs de linker Schelde-oever was gekomen.
Zodra zijn orkest zich op het podium installeerde, stroomde het
publiek van alle kanten toe. Na een muzikaal intro betrad hij het
podium en vanaf dat moment was de vlam in de pan. Eerst het "Alma
llanera" en direct daarop zijn "Lloraras". Het was
alsof hij wou uitroepen: "ik ben Venezolaan en ik ben Oscar
d'Leon", precies in die volgorde. Vervolgens liet hij het publiek
horen wat een "sonero" in de juiste betekenis van het
woord is.
Zonder met zijn ogen te knipperen
speelde hij met zijn teksten moeiteloos in op wat het uitzinnige
publiek hem aanreikte. Tot slot van zijn set een eerbetoon aan Celia
Cruz, daarmee zijn respect tonend voor deze bijzondere artiest waarmee
hij een persoonlijke band had. Maar het publiek liet hem niet gaan
en omgekeerd wou hij het publiek niet laten gaan. Er volgde toegift
op toegift. Ik heb niet geklokt, maar als ik het goed heb, liep
het optreden wel een half uur uit. Hoewel de leden van zijn
orkest ruim van tevoren op het festivalterrein aanwezig waren, kwam
Oscar zelf pas op het laatste moment. Vanuit de taxi stapte hij
pardoes het podium op. Na afloop
van het optreden was het allemaal wat minder strak getimed. Oscar
werd naar het artiestenverblijf geleid om even op adem te komen.
Veel rust werd hem daarbij niet gegund. Direct dromde daar een grote
groep mensen samen, hopend op een interview, een foto, een handtekening
of wat dan ook.
Na bijna 30 jaar sterstatus is het voor hem allemaal routine. Echter,
een ster bestaat bij gratie van zijn fans en dus werd aan een enkeling
ruimte geboden om kennis te maken met dit fenomeen. Salsainfo.nl
was één van de gelukkigen die even tijd kregen voor
een kort gesprek. Wij troffen een Oscar die ondanks het optreden
er uitgerust en goed uitzag. Voor hem op de tafel stond wel een
dozijn flesjes mineraalwater terwijl één van zijn
zoons (links op de foto met André) in de weer was voor zijn
personal care. Het
was voor mij niet de eerste keer dat ik hem persoonlijk ontmoette.
Ruim 10 jaar geleden sprak ik Oscar voor het eerst. Een gebeurtenis
die mij bijstaat als de dag van gisteren. Tijdens een rustig moment
tussen twee optredens werd een enkeling de gelegenheid geboden hem
te interviewen. Na mij op het interview te hebben voorbereid, toog
ik samen met een collega van een ander radiostation naar Oscars
hotel in Amsterdam. Het interview werd afgenomen.
Niet een ordinaire cassetterecorder, neen, een uiterst professionele
Revox bandrecorder moest het hele gesprek registreren. Alles verliep
voorspoedig. Wij bedankten Oscar en als kleine kinderen met een
schat spoedden wij ons naar een hoek van de zaal om de opname te
beluisteren. Na het indrukken van de knop "play" schalde
de opname door de zaal. Er volgde echter geen getrouwe weergave
van Oscars stem. In plaats daarvan braakte het apparaat iets uit
dat meer weg had van het geluid van een krolse walrus om vervolgens
te vervormen naar dat van een overspannen Donald Duck. Wij
zakten door de grond. Van alle recorders hadden wij de enige kapotte.
Op Oscars gezicht tekende zich eerst verbazing af en daarna een
duidelijk misprijzen over ons amateurisme. Die middag voor ons geen
tweede kans…
Vorig jaar nog kregen velen de schrik van hun leven bij het bericht
dat Oscar na een optreden op Martinique door een drietal hartaanvallen
was geveld. Een te hoog cholesterolgehalte had zijn tol geëist.
Voor zijn herstel moest hij een aantal in Europa geplande optredens
afzeggen, waaronder één in Nederland. De man die nu
tegenover mij zit, blaakt echter van gezondheid. Hijzelf doet alsof
hij het voorval alweer vergeten is. Wij moeten het maar houden op
zijn verzekering dat hij volledig is hersteld.
Maar er is meer hersteld. Oscar raakte eind jaren tachtig met name
in Europa bekend als gevolg van een speciaal aan hem gewijd programma
in de toen populaire BBC-serie "Rhythms of the world". Het
betrof de registratie van een concert. Eén van die zaken
die bij deze documentaire in het oog sprong, was de aardige podiumact
van vader en zoon d'Leon. In perfecte harmonie wisten zij al dansend
en zingend het publiek voor zich in te pakken.
Nog lange tijd daarna heeft Oscar samen met zoons Yormán
en Omslig volgens dit concept opgetreden. Deze harmonie bleek niet
altijd te handhaven en onenigheid dreef hen enkele jaren geleden
uit elkaar. Toch staat Oscar al weer enige tijd niet meer alleen
op het podium. Ook deze tournee wordt hij terzijde gestaan door
twee zoons op het podium en nog één voor zijn personal
care. Ook van een paar jaar geleden dateert het tumult rond Jimmy
el Leon. Hij trok aandacht met een album vol vlotte bewerkingen
van oude Oscar nummers. Als klap op de vuurpeil zou hij zelf ook
nog eens een onechte zoon van Oscar zelf zijn. Indertijd
stonden berichten in de pers waarin Oscar het niet ontkende of bevestigde,
maar dat hij de talenten van Jimmy op waarde schatte en verzekerde
dat hij hem in zijn verdere carrière zou steunen. Daarna
werd het stil. Toch geen talent of steun gekregen? Natuurlijk was
het niet de gelegenheid om hier in extenso op in te gaan. Niettemin
maakt de reactie van Oscar duidelijk dat hij zich aan het hele geval
heeft geërgerd en zich door handige jongens bij de neus genomen
voelt.
Hij waarschuwt artiesten hun producten en identiteit dan ook te
behoeden voor "piratería". Hij noemt geen namen,
maar de verwijzing is duidelijk. Hoewel het mij moeilijk valt om
voor te stellen dat ik praat met een artiest die de 60 inmiddels
is gepasseerd, komen wij op zaken die met leeftijd te maken hebben.
Denkt hij bijvoorbeeld aan pensioen of wil hij zoals Celia Cruz
en Tito Puente tot het laatst optreden en in het harnas sterven? Het
gesprek dat daarop volgt, sluit volledig aan bij het karakter van
de act die hij nog maar een paar minuten daarvoor op het podium
heeft opgevoerd: namelijk dat van een doorgewinterde artiest die
leeft voor zijn publiek. Zo blijkt pensioen niet iets te zijn waar
hij aan denkt. "Mijn publiek is de enige die mij met pensioen
kan sturen", stelt Oscar resoluut. In het verlengde hiervan
liggen zijn aspiraties voor de toekomst. Artistiek gaat het hem
al lang niet meer om creativiteit of muzikale mode; hij volgt zijn
eigen weg waarbij hij zich richt op zijn publiek. Hij heeft daarbij
zijn ritme met optredens, tournees en platenproducties.
Dat wil hij zo houden en zo lang hij kan ieder daarbij het zijne
geven. Het verklaart de sterk uiteenlopende albums van de laatste
tijd. "Más que amor…", een album met boleros
voor een ouder Zuid-Amerikaans publiek, een op de markt buiten Zuid-Amerika
gericht album als "La formula original" en een album als
"Infinito" dat knipoogt naar Colombia. Het
is daarbij beslist geen freewheelen en drijven op creatieve inbreng
van anderen. Een album als "Doble play" toont een Oscar
die met eigen composities en arrangementen meer inbrengt dan zijn
stem en goede naam alleen. De wijze
waarop hij z'n zoons in zijn "bedrijf" betrekt, doet sterk
denken aan het vestigen van een "Dynastie der Leones".
Het charisma van hun vader hebben ze (nog) niet maar de muzikale
talenten van Yormán en Omslig zijn inmiddels algemeen bekend.
In 1997 bracht Yormán het goed ontvangen album "Camino
al futuro" op de markt maar kreeg tot nu toe geen vervolg.
Het maakt ons nieuwsgierig naar de volgende generatie. Oscar is
immers al weer vele keren opa geworden. Op onze vraag of ook zij
Oscars muzikale genen hebben geërfd, schiet hij in de lach.
Zij blijken nog te klein te zijn om daar uitspraken over te doen.
De tijd zal het leren…. |
|
| © copyright
- latinartiesten.nl 2003 |
|
|
