Obanjoko

NAVIGATIEBALK

naar homepage

index interviews 2005

Ajiaco

Alfredo de la Fé

Asere

Azucar Negra

Doble Impacto

El Nene

Eva Ayillon

Gabriel Rios

Grupo Azul

Jimmy Bosch

Herman Olivera

Israel Gonzalez

Izaline Calister

Kekele

K-Liber

Kuifje op Cuba

Masalsa

Mercadonegro

Miguel Osorio y la Parranda

Obanjoko

Orquesta de la Luz

Plena Libre

Raíces Cubanas

Romy Rick

Septeto Santiagero

Sierra Maestra

Sonora Carruseles

Tabou Combo

Willie Panama

koppelingen

Interviews 2005
met (inter) nationale artiesten

In de reeks van "Interview met" heeft het
Salsa Info team bestaande uit
Otto & Kati van Helden (Lago Latino),
André Lambeck & Caroline Bergwerf
(Salsa Info) diverse nationale en internationale artiesten geinterviewd.

Salsa info ism Lago-Latino

Obanjoko (Ned/Antillen)
Wanneer: 14 augustus 2005 | Waar: Bosvreugd, Tilburg | Tekst: Otto & Caroline | Fotografie Kati van Helden

"Oude glorie, nieuw begin"
Al pratend met het kloppend hart van Obanjoko, de heren Moises Ramos Jr., Magou en Ilvio Pietersz, duiken steeds weer de namen op van BESS, Unisono en Explosivos. Klinkende namen voor wie bekend is met de Antilliaanse salsa-orkesten uit de jaren zeventig en tachtig. In die jaren was daar net als op andere eilanden in het Caribisch gebied de salsa geweldig populair. Het inspireerde de toen opgroeiende jeugd ook dit soort muziek te maken. Tal van orkesten zagen het licht.

De één succesvoller als de ander. Er heerste een geweldige competitie: wie had de grootste aanhang, wie het beste geluid en wie het best bezochte feest. Enkele bands zijn in de tijd vrij stabiel gebleven, andere kenden slechts een kortstondig bestaan. Dat laatste zegt overigens niets over de kwaliteit van hun muziek. Dit drietal heren heeft elkaar in die turbulente periode bij BESS, Unisono en Explosivos leren kennen. De bands zijn er allang niet meer en de heren zijn ieder hun eigen weg gegaan. Maar die wegen bleven elkaar voortdurend kruisen. Dat moest volgens Magou iets betekenen. In plaats van steeds weer het lot te tarten en elkaar iedere keer weer hallo en gedag te zeggen, was het tijd om aan dat lot toe te geven. Die mooie muziek van toen waren zij ergens in de tijd kwijtgeraakt. Nu zij met Obanjoko de handen ineen hebben geslagen, hebben zij het weer gevonden. Thans zijn zij er klaar voor om ook het grote publiek met deze muziek te laten kennismaken. De naam "Obanjoko" is ontleend aan het Yoruba en betekent zoveel als "zonen van koningen", maar ook "meesters van de ceremonie". Dat de band zo moest gaan heten komt uit de koker van Magou. Hij is de laatste jaren een aantal keren in Nigeria geweest en heeft zich daar door de taal, muziek en cultuur laten inspireren. De muziek daar klonk in zijn oren als de Antilliaanse tambú. "Alleen d'r zit geen chapi bij of een tambú", aldus Magou. "Ze gebruiken verschillende trommels.
Maar die kadans zit er gewoon bij." Hoewel hij niets heeft met Afrikaanse religies, verklaart hij dat de naam "Obanjoko" hem meer "power" heeft gegeven. Het is iets dat ook op Moises en Ilvio is gaan uitstralen. IJkpunt voor wat zij met hun muziek willen bereiken is het geluid van "Unisono", een formatie die is voortgekomen uit BESS. Hoewel de groep al lang uit elkaar is, worden Moises, Magou en Ilvio nog regelmatig door fans herinnerd aan hun successen met juist die orkesten. Een aantal jaren geleden heeft Ilvio al eens geprobeerd dat typische geluid te doen herleven met Unisono II. Nu dus een nieuwe poging met "Obanjoko". Het is duidelijk hún band. Waren zij in vorige bands in zekere zin niet meer dan werknemers, met Obanjoko zijn de rollen omgedraaid. Moises, Magou en llvio zijn nu zelf de baas. Ze zijn zich ervan bewust dat zich inmiddels een nieuwe generatie heeft aangediend. Juist daarin zit voor hen de uitdaging. Zelf exponenten van verschillende generaties willen zij aan de nieuwste generatie bewijzen dat zij nog steeds iets kunnen brengen dat meetelt. Met dezelfde of misschien nog betere kwaliteit als toen willen zij het publiek laten horen dat zij er nog zijn.

Gedrieën bepalen zij het repertoire. Wat Magou en Moises willen zingen is iets zeer persoonlijks. Ieder kiest dan ook zijn eigen nummers. Vervolgens buigt Ilvio zich over het arrangement. Afhankelijk van de constellatie waarin zij het willen zingen, moet hij dat arrangement aanpassen. Ilvio is daarbij een soort schatkamer. Door de jaren heen heeft hij een groot aantal composities vergaard en arrangementen geschreven. Vaak beginnen de andere twee heren met daartussen te snuffelen of er nog iets van hun gading is.
Soms lukt het een bestaand stuk naar smaak aan te passen. Andere keren moet gewoon iets nieuws worden geschreven. Is het eenmaal naar smaak en heeft het de gewenste kwaliteit, dan komt het aan op motivatie en discipline. Het is namelijk niet gemakkelijk om iedereen op een repetitie te krijgen of op tijd voor een optreden. En wanneer iemand niet kan, zal je een vervanger moeten regelen die ook bekend is met het repertoire en het arrangement. En of je nu vast bent of een vervanger, ieder zal vooraf zijn partijen moeten instuderen en met elkaar komen oefenen tijdens repetities. De heren hebben wat dat betreft het volste vertrouwen in de muzikanten die zij om zich heen hebben verzameld. Het zijn volgens hen stuk voor stuk professionals. Eigenlijk zijn zij de enigen die naast de muziek nog een dagtaak hebben.

Moises Ramos Jr. (Curaçao, 1961)
Neem bijvoorbeeld Moises Ramos Jr. (Curaçao, 1961). Sinds kort is hij nog maar twee dagen per week werkzaam in de accountancy. Dit beroep met stoffige boeken, saaie cijfertjes, stijve stropdassen en grijze pakken zou je niet direct achter deze rasartiest zoeken. Hij ontkent ook ten stelligste op de dagen dat hij werkt van die grijze pakken te dragen of een stropdas om te hebben. Dit beroep heeft alles te maken met zijn vader. Want hoewel die niets heeft nagelaten om de muzikale talenten van zijn zoon te ontwikkelen, maakte hij er ook een punt van dat Moises Junior een "echt" beroep zou leren. En hoe graag Junior ook wou musiceren, hij moest ook studeren. Alleen met goede resultaten kon hij een instrument van zijn vader krijgen. De studie is met succes volbracht en tot voor kort werkte Moises vier dagen in de week in dit beroep en bestede de andere dagen aan zijn passie.
De familie van Moises komt oorspronkelijk uit Venezuela. Moises Senior, zijn vader dus, en zijn ooms hadden een zeer succesvol mariachi-orkest, het "Mariachi Ramos". Moises kreeg deze Mexicaanse muziek dan ook met de paplepel ingegoten. Toen bleek dat hij over het nodige zangtalent beschikte, werd vanzelfsprekend voor hem in het orkest een plaats achter de microfoon ingeruimd. Het orkest maakte verschillende tournees, onder andere door Mexico. Daar maakte Moises opnames met de bekende zangeres Yolanda del Rio. Het leek allemaal zo voorbestemd, maar toen hij ouder werd, is hij andere muziek gaan ontdekken. Zijn vader was er niet zo blij mee, maar het bloed kruipt nu eenmaal waar het niet kan gaan. Moises kreeg een leuk contract voor het huisorkest van het prestigieuze hotel Curaçao (later Curaçao Plaza en nu Van der Valk). Het betekende een hele omslag.
Van Mexicaanse feestmuziek naar neutrale achtergrondmuziek. Het repertoire bestond uit allerlei Amerikaanse classics. Toen hij dit een aantal jaren had gedaan, is hij naar Nederland gegaan. Daar kon hij spelen met BESS waar hij Magou en Ilvio ontmoette. BESS is op een gegeven moment veranderd in Unisono. Moises heeft daarna nog een tijd op Mallorca gewerkt als Bony M. Op een gegeven moment is hij echter teruggegaan naar Curaçao waar hij kon gaan zingen met Doble R. Na weer wat jaartjes is hij gaan zingen met Explosivos waarin op dat moment ook Magou speelde. Het laatste contract dat hij als zanger afsloot was met ERA Outentiko.

Leonard Raymond (Curaçao, 1956)
Magou is in het dagelijks leven leraar elektrotechniek en heet dan Leonard Raymond (Curaçao, 1956). Zijn bijnaam dankt hij aan zijn zus die hem als kind zo noemde naar een tekenfilmfiguurtje. Magou zegt altijd al iets te hebben gehad met percussie. Volgens zijn moeder zou hij dat van zijn vader hebben die altijd op potten en pannen liep te trommelen. Ergens rond zijn achtste jaar heeft Magou met hulp van zijn peetoom bongos leren spelen en van daaruit bekwaamde hij zich op timbales. Op zijn vijftiende jaar nam hij plaats achter het drumstel van een soulband. Daarna stond hij een tijdje op het podium met T. Glenn Style, gevolgd door een periode met het buurtbandje Mani Tostao. Hij speelde met de bekende tumbakoning Boy Dap en ook, ruim zeven jaar, met het orkest van Arnell Salsbach. In dit rijtje mag BESS en Unisono niet ontbreken. Hobby of beroepsmatig, Magou streefde altijd naar professionele kwaliteit. Hij heeft daarvoor ruim twee jaar aan het Rotterdams conservatorium gestudeerd. Een korte periode heeft hij daarna ook nog zelf les gegeven aan het conservatorium in Hilversum.
Toch zou muziek niet zijn broodwinning worden maar de elektrotechniek. Muziek is daarmee bij hem tot hobby geworden, maar nog steeds op de hem zo vertrouwde professionele manier. Hij ziet zichzelf vooral als percussionist. Het is zijn omgeving die hem heeft gebombardeerd tot vocalist. Magou heeft er daarom nog steeds moeite mee zichzelf ook als zanger te zien. Anderen moeten hem dan ook voortdurend stimuleren om naast de percussie ook nog wat liedjes te zingen.

Ilvio Pietersz (Curaçao, 1938)
Ilvio Pietersz is de oudste van het gezelschap (Curaçao, 1938). Twee jaar geleden is hij de pensioengerechtigde leeftijd gepasseerd. Als je hem zo op het podium bezig ziet, zou je hem zeker niet die leeftijd geven. Voor hem is er geen twijfel over wat hem zo energiek houdt: muziek. Het maakt dat hij in beweging blijft. Zelf noemt hij het "progressief blijven".

Het maakt dat hij niet de minste moeite heeft om in muzikaal opzicht ook met jongere generaties op te trekken. Hij blijft arrangeren en oefenen. Het is tekenend voor hem dat hij op oudere leeftijd de stap durfde te zetten om ook aan het Rotterdams conservatorium te gaan studeren. Na een leven vol muziek zou jij je kunnen afvragen wat dit instituut nog aan zo'n ervaren artiest zou kunnen leren. Het omgekeerde zou meer voor de hand hebben gelegen. Toch was dit voor Ilvio geen punt. Allerlei zaken kreeg opeens structuur en als bij de Philipsfabriek gingen bij hem tal van lichtjes branden. Obanjoko is voor de heren geen bevlieging. Het is meer. Het is een bloedserieuze zaak en ze hebben er grootse plannen mee. Ze overwegen van Obanjoko een stichting te maken. Met de fondsen willen zij dingen gaan doen zoals artiesten uit Nigeria naar hier te halen. Of wellicht dat zij daar zelf heengaan voor het geven van workshops. Met enthousiasme vertelt Magou over een zangeres die hij daar heeft ontmoet. Hij was diep onder de indruk van haar uitstraling en energie. Het is zijn stellige overtuiging dat als je haar een microfoon zou geven, zij waar dan ook in haar eentje een feest zal kunnen bouwen. Magou wil haar daarom koste wat kost naar Nederland halen.

Welke kant het met al deze plannen met Obanjoko precies opdrijft, ligt verborgen in de schoot van toekomst. Dat het iets groots wordt, staat voor de heren als een paal boven water.