|
|
Interviews 2004
met (inter) nationale artiesten
In de reeks van "Interview
met" heeft het
Salsa Info team bestaande uit
Otto & Kati van Helden (Lago Latino),
André Lambeck
& Caroline Bergwerf
(Salsa Info) diverse nationale en
internationale artiesten geinterviewd.
|
|
 |
Michele Henderson (Dominica)
Wanneer: 14 augustus 2004 | Waar: Ant. Feesten, Hoogstraten | Tekst: Otto & Caroline | Fotografie Kati van Helden |
|
| |
|
"Onder
de indruk"
Dominica is een voormalig Brits eiland in de Cariben
dat in 1978 "onafhankelijk" is geworden. Met een oppervlakte
van 751 m2 en circa 75.000 inwoners is het één van
de kleinere eilanden van de Antillen. De officiële taal is
Engels. Hoewel staatkundig onafhankelijk, is het land te klein om
ooit in economische zin onafhankelijk te worden. Ook de grotere
nabijgelegen Franstalige eilanden Martinique en Guadeloupe doen
zo hun invloed gelden. Onder deze omstandigheden is het vinden en
behouden van een eigen identiteit een bijzondere opgave.
Er zijn mensen die zich daarvoor inzetten
maar zij staan voor een strijd als David tegen Goliath. In Michele
Henderson ontmoeten wij een vrouwelijke David. Met haar tengere
figuur, amper 1.60 meter groot en slechts 25 jaren raken wij gaande
het gesprek onder de indruk van haar strijdlust en bezieling om
het eiland wakker te schudden. Haar leger voor deze moeilijke
strijd bestaat uit een negen man sterk orkest. Michele weet zich
in de rug gesteund door haar moeder bij wie ze kan uithuilen als
het tegenzit. Haar motivatie vindt zij in de diepe wens van haar
vader dat zij haar muzikale talenten zou ontwikkelen en iets in
de muziek zou gaan betekenen. Hij is inmiddels overleden maar het
lijkt wel alsof dat haar nóg vastberadener heeft gemaakt
zijn wens in vervulling te doen gaan.
Haar wapens bestaan uit muziek die sterk is beïnvloed door
compas, zouk, k-dance en reggae. Genres die inmiddels de nodige
internationale erkenning hebben gekregen en vandaar is het nog maar
een klein stapje naar haar muziek. Haar wapenfeiten: een drietal
albums en een vierde dat op stapel ligt. Het slagveld: de komende
editie van het World Creole Music Festival dat later dit jaar op
Dominica zal worden gehouden. Dit festival en de inspanningen van
artiesten zoals Michelle ten spijt, lijkt een eigen Dominicaanse
muziekscène er niet in te zitten. Daarvoor is het eiland
te klein en zijn de culturele grenzen te open. Bij de relatief grotere
Caribische eilanden zoals Guadeloupe en Curaçao slagen groepen
erin een eigen lokale muziekscène draaiende te houden. Voorwaarde
is wel een verhoogde productie van albums (2 x per jaar) zodat de
muziek zich gedurende het jaar voldoende kan "verversen".
Op Dominica is zelfs dat niet haalbaar. Michele en haar collegae
volstaan dan ook met één album per jaar en de buureilanden
moeten hun steentje bijdragen aan de noodzakelijke verversing van
de muziek.
Als bij zovele artiesten geldt ook voor Michele dat zij in een muzikale
omgeving opgroeide. Verschillende familieleden waren of zijn muzikant.
Zo speelde bijvoorbeeld een neef in de ook buiten Dominica bekend
geworden band Exile 1. Zij heeft het dus in haar genen en volgens
haar moeder zong zij al toen zij amper twee jaar oud was. Vanaf
haar tiende kreeg zij zeven opeenvolgende jaren muzikaal onderricht.
Deze muziekschool had een Britse signatuur, gericht op klassieke
muziek. Het stond daardoor ver
af van de culturele en maatschappelijke werkelijkheid van het eiland.
Die wereldvreemdheid was voor sommige muzikanten wellicht een traumatische
ervaring, voor haar echter niet. Zij vond het een verrijking waarmee
zij nu nog haar voordeel doet. Op haar vijftiende kwam zij terecht
bij Impact, een band die Caribbean Jazz speelde. Zes jaar terug
startte zij echter een eigen band bij wijze van uitlaatklep voor
haar muzikale ideeën. Dat ging gelijk op met het ontwikkelen
van ideeën omtrent eigen identiteit en bewustwording over rijkdom
van de Creoolse cultuur, taal en poëzie. Geen gemakkelijke
opgave op een eiland waar die taal wordt gezien als een gebrek aan
beschaving en het engels/creools woordenboek een slapend bestaan
leidt. Een even treffend als schrijnend voorbeeld is het feit dat
op het eiland geen kranten in de eigen creoolse taal worden uitgegeven.
Op de meeste andere Caribische eilanden heeft dat bewustwordingsproces
zich al jaren geleden voltrokken en blijkt de taal een belangrijke
drager van de eigen identiteit. Wat dat betreft loopt
Dominica volgens Michelle jaren achter ten opzichte van de grotere
buureilanden. De weg die zij voor zichzelf uitstippelde, blijkt
niet de gemakkelijkste. Genres zoals R&B en Hip Hop zijn erg
populair en voor succes is het verleidelijk om daarop in te haken.
Zij kan zichzelf echter niet herkennen in de cultuur waaruit deze
genres zijn voortgekomen. Zij wou iets creëren vanuit eigen
cultuurelementen. Geen R&B of Hip Hop dus, maar vasthouden aan
ritmes en stijlen uit de regio.
Maar daarbij heeft zij voor zichzelf nog een extra moeilijkheidsfactor
ingebouwd, namelijk haar instrument. De dwarsfluit is in dit genre
geen alledaags instrument en het vergde de nodige creativiteit het
een juiste plaats in de composities en arrangementen te geven. Een
zelfde verhaal valt te vertellen over de taal en poëzie waarvan
zij zich in haar teksten bedient. Het Creools is niet alleen een
essentiële schakel als drager van identiteit, de Creoolse poëzie
geeft in haar ogen ook een heel aparte dimensie aan de muziek. Nu is zijzelf keurig Engelstalig
opgevoed en heeft de rijkdom van de Creoolse taal en dichtkunst
eerst later zelf moeten ontdekken.Tenslotte is er het niet te veronachtzamen
gegeven dat zij als vrouw nog steeds te maken heeft met allerlei
vooroordelen. De lokale muziekscène wordt gedomineerd door
mannen en een machocultuur. Zij heeft haar plaats moeten bevechten
en weet van zich af te bijten. Inmiddels
behoort Michele en haar band tot de lokale top.
Zoals alle artiesten wil ook Michele verder en is zij op zoek naar
internationale erkenning. Maar zoals de kaarten er in de Westerse
muziekindustrie nu voorliggen, verwacht zij dat dát nog een
lange weg zal zijn. Het draait in haar ogen namelijk niet om de
kwaliteit van de muziek, maar om geld en om macht van platenmaatschappijen. Goede
muziek schrijven is in haar ogen het makkelijkste deel van het verhaal.
Het moeilijke deel is de marketing. Doordringen tot een medium als
MTV kost geld en voor een machtige platenmaatschappij als bijvoorbeeld
Sony gaan deuren open die voor kleinere labels gesloten blijven.
Dat geld en die steun heeft zij niet, maar hoopt het uiteindelijk
wel te krijgen. Wellicht dat haar optreden tijdens de Antilliaanse
Feesten daarvoor een opstapje biedt. |
|
| © copyright
- latinartiesten.nl 2003 |
|
|
