|
|
Interviews 2005
met (inter) nationale artiesten
In de reeks van "Interview
met" heeft het
Salsa Info team bestaande uit
Otto & Kati van Helden (Lago Latino),
André Lambeck
& Caroline Bergwerf
(Salsa Info) diverse nationale en
internationale artiesten geinterviewd.
|
|
 |
Masalsa (Nederland)
Wanneer: januari 2005 | Waar: Den Haag | Tekst: Otto & Caroline | Fotografie Kati van Helden |
|
| |
|
"De
meest vruchtbare band van 2003"
Een mens heeft zo zijn mijlpalen in het leven.
Ieder herinnert natuurlijk zijn eerste afspraakje, zijn eerste baan
en noem maar op. Zo is het ook met het leven van de radiopresentator.
Zwetend en onzeker achter al die knoppen met de eerste life-uitzending,
de eerste uitzending met gasten en tal van andere dingetjes. Die
eerste gast in mijn programma was Soeshiel Sharma. Hij was leider
van één van de Nederlandse bands die zouden optreden
tijdens het eerste Red Stripe Salsa Festival dat in het weekend
van 7, 8 en 9 september 1994 zou worden gehouden in Zoetermeer.
Maar het omgekeerde was ook het geval.
Soeshiel had enkele maanden daarvoor de overstap gemaakt van een
bijrol in een Hindoestaanse band naar een hoofdrol als leider van
een salsaband. Na intensief oefenen was er een demotape met covers
van toen populaire salsanummers opgenomen en het festival zou zijn
eerste publieke optreden worden. En zoals ik mij had zenuwachtig
gemaakt voor mijn eerste interview had hij zich op zijn beurt zenuwachtig
gemaakt voor zijn eerste interview. Het radioprogramma
is al die jaren gebleven en ook Soeshiel met zijn Masalsa bleek
een blijver. Onze paden hebben elkaar sindsdien talloze keren gekruist.
Niet in de laatste plaats doordat wij samen inmiddels ook de nodige
radioprogramma's hebben gemaakt. Soeshiel bleek het indertijd goed
te hebben aangevoeld. Salsa zou booming business worden. Op het
hoogtepunt hadden zij vrijwel elke avond een optreden en in het
weekend soms meerdere optredens per dag. Maar zo gewonnen, zo geronnen.
De economische recessie doet zich ook in de uitgaansindustrie keihard
voelen. Terwijl het salsadansen populairder is dan ooit, valt er
voor een heus salsaorkest geen droog brood in te verdienen. Om in
deze tijden als salsaorkest te overleven, moet je van alles aanpakken
en lijken de idealen van weleer verder weg dan ooit. Maar er wordt
bij het eerste lustrum van Masalsa niet gesomberd. Soeshiel bruist
van ideeën en heeft enkele daarvan in klinkende contracten
weten om te zetten. Daarnaast heeft Masalsa
een jonger broertje gekregen, Miami Connection genaamd, waarmee
met een kleinere bezetting en daardoor goedkoper een ander segment
van de markt kan worden bediend.
De motor achter dit alles is de
altijd vriendelijk lachende Soeshiel Sharma. Zijn wieg stond in
Suriname en kwam in 1975 als een piepklein hummeltje samen met zijn
familie naar Nederland.
Het was een muzikale familie en de grondbeginselen werden Soeshiel
en zijn broer met de paplepel ingegoten. Van kleins af aan mocht
hij mee naar optredens van het orkest van zijn vader en zijn ooms.
Daar stond hij dan als ukkie van amper vijf jaar oud naast zijn
vader op het podium met een koebelletje in z'n hand. Zijn familie
was in muzikaal opzicht breed georiënteerd en in de jaren zeventig,
de periode waarin hij opgroeide, werd thuis en bij familie muziek
gedraaid van artiesten als Celia Cruz, Tito Puente en Carlos Santana. En hoewel zijn vader zong
en piano speelde, voelde Soeshiel zich nog het meest aangetrokken
tot de percussie-instrumenten. Hij kan zich tot op de dag van vandaag
het dubbelalbum voor de geest halen dat zij thuis hadden van Mongo
Santamaria: "Live at Yankee Stadium". Het album bleek
voor hem een trigger. Van alle invloeden om hem heen, van pop tot
allerlei Surinaamse stijlen, ging hij voor het slagwerk en het ritme
van de Latin muziek. Het lijkt tegenstrijdig. Enerzijds waren zijn
ouders verantwoordelijk voor het muzikale milieu waarin Soeshiel
en zijn broer opgroeiden.
Anderzijds wilden zijn ouders in hun hart eigenlijk niet dat zij
in de muziek terecht zouden komen. Zij wilden dat Soeshiel iets
respectabels zou gaan doen en dat hij ging studeren. Maar het verhaal
over Soeshiels schoolcarrière is als dat van vele andere
muzikaal gepassioneerden. Het verliep allemaal redelijk, totdat
hij met de muziek succes begon te krijgen. Van de MAVO naar de HAVO
en vandaar door naar het VWO om toch weer terug te moeten naar de
HAVO. Dat laatste als gevolg van het feit dat de muziek begon te
trekken. Die HAVO is tenslotte afgemaakt, vervulde daarna keurig
zijn dienstplicht en schreef zich na afloop in voor een studie aan
het Rotterdams conservatorium. Dat heeft hij twee jaar volgehouden.
Dacht vervolgens alle muzikale wijsheid in pacht te hebben en wou
zich losweken van het feesten en partijencircuit met "Fresh",
de band waarmee hij tot dan toe had gespeeld.
Hij wilde gaan werken aan zijn eigen ambities en ideeën. Hij
wou onder andere voorwaarden op andere podia voor een ander publiek
gaan spelen. Het ging hem daarbij niet eens zozeer om de financiën.
Als het hem daarom te doen was geweest, had hij net zo goed volgens
het geijkte patroon binnen het Surinaamse circuit kunnen blijven
werken. Maar zo wou hij het niet doen. Soeshiel wou een eigen
stempel drukken en dat is nu precies het punt waarop Masalsa het
levenslicht zag. Hoewel zijn eerste eigen band, was Masalsa geen
ondoordachte sprong in het diepe. Naast allerlei schoolbandjes,
speelde Soeshiel vanaf 1988 in Fresh, een Hindoestaanse band met
vrienden en familie onder leiding van zijn oom Robbie Sharma.
Die band wist het in de Hindoestaanse scène redelijk ver
te schoppen. Het was indertijd in die scène één
van de populairste bands. Zij speelden maar liefst drie tot vier
avonden per week. Fresh bleek in meerdere opzichten voor Soeshiel
een belangrijke leerschool. De voor Masalsa zo kenmerkende professionele
aanpak heeft zijn wortels in Fresh. Hoewel het voor de gelegenheden
waar die band speelde niet direct een eerste vereiste was, waren
zij toch voortdurend bezig met het geluid, hun podium performance
en al dat soort dingen meer. Verder deed hij met deze
band (en nog enkele andere Surinaamse bands) zijn eerste studio-ervaring
op. Eerst demo's, elpees en singeltjes, maar later ook cd´s.
Daarnaast werd zijn oom die jarenlang Fresh had geleid zijn mentor.
Hij coachte Soeshiel niet zozeer wat betreft de muzikale aspecten,
maar vooral wat betreft het leiden van de band en waar hij zoal
rekening mee moest houden. Een andere steunpilaar onder het project
was zijn broer Aniel Sharma die vanaf het prille begin de conga´s
onder zijn hoede nam. De doordachte aanpak heeft zijn vruchten afgeworpen.
Door de tijd heen heeft Masalsa zich een orkest met een vrij constante
bezetting getoond. Soeshiel schrijft dit toe aan "het feit
dat zijn medemuzikanten de basisprincipes van het musiceren respecteren
en dat zij de juiste attitude en insteek hebben over hoe met de
muziek moet worden omgegaan." Feit is dat zij op het
podium met elkaar kunnen lezen en schrijven. En ondanks dat iedereen
zo zijn privé-uitstapjes heeft, is Masalsa door de jaren
heen een collectief gebleven. Zeker in de beginperiode gingen zij
ook privé met elkaar om. Vaak bezochten ze met z´n
allen concerten. Niet alleen om de neuzen dezelfde kant op te krijgen,
maar ook om muzikale interesses met elkaar te delen. Dit alles is
in de loop van de tijd wat minder geworden. Ieder blijkt ondertussen
zijn eigen stekkie, zijn huisje, boompje, beestje te hebben gevonden
met een eigen sociaal leven.
Het Hindoestaans milieu waar Soeshiel
vandaan komt, is hem in de salsascène lang nagedragen. Als
een bal met ketting aan zijn been kleefde aan zijn uiterlijk een
stigma. In het verleden werd hij daardoor bij voorbaat niet serieus
genomen. Ook tegenwoordig loopt hij nog af en toe tegen blokkades
aan vanwege zijn afkomst en uiterlijk. En al zegt hij er niet
meer wakker van te liggen of er koud of warm van te worden, toch
blijk ik een gevoelige snaar te hebben geraakt. De gemêleerde
achtergrond van de leden van de band, maakte overigens dat dit stigma
nooit op de naam "Masalsa" is geplakt. Opmerkelijk, want
de naam "Masalsa" is niet anders dan een samentrekking
van de woorden "salsa" en "masala", een specerij
dat in vrijwel elk Hindoestaans gerecht wordt verwerkt. Gevraagd naar de hoogtepunten
met Masalsa, vallen namen als die van Maraca, Oscar d'Leon en Puerto
Rican Power, grote artiesten waarmee ze op enig moment samen op
het podium hebben mogen staan. Ook valt de naam van Oscar Hernández,
onlosmakelijk verbonden aan het New Yorkse avontuur dat ons de opmerkelijke
cd "Corazón espinado" heeft opgeleverd. Na een
single en het album "Pa´l bailador" uit 1998 is
"Corazón espinado" het tweede volwaardige album
van Masalsa. Na dat eerste album duurde het ruim drie jaar totdat
hij de juiste mensen om zich heen wist te verzamelen waarmee hij
het project aandurfde dat al maar in zijn achterhoofd speelde. Opgenomen
in de Skylight Studio's met de nodige coaching van New Yorkse musici
en technici, is het kwalitatief een opmerkelijk product geworden.
Trots vertelt Soeshiel dat ondanks al de mensen die eraan gewerkt
hebben, het toch hun eigen geluid is gebleven.
En doordat de nummers stuk voor stuk originals van hen waren, brengt
het album heel duidelijk hun gevoel en identiteit naar voren. Dat
Oscar Hernandez een tweetal nummers heeft gearrangeerd, heeft wat
hem betreft vooral bijgedragen aan de kwaliteit van het product.
Maar met zo´n salsa-album mik je per definitie niet op het
grote geld van een populaire hit. Ook zijn er geen salsa-charts
in Nederland waarin je zou kunnen scoren. En volgens Soeshiel was
het ook niet direct bedoeld als promotie van het orkest. Uit ervaring
weet hij maar al te goed dat je in het Nederlandse salsacircuit
wordt geboekt doordat ze je op een feestje hebben zien spelen. Maar
waar je het dan allemaal wel voor doet? Dat lijkt niet alleen te
maken te hebben met het vinden van een uitlaatklep voor de vele
creatieve ideeën die toentertijd in Soeshiels hoofd tolden.
Het lijkt ook te zijn ingegeven daar het willen maken van statement.
Een statement waarmee Soeshiel voor eens en altijd kon afrekenen
met kritiek en vooroordelen. Maar wat de onderliggende reden, bewust
of onbewust ook moge wezen, het album miste zijn uitwerking niet.
Het project bleek in vele opzichten voor alle betrokkenen een mijlpaal
en in de Nederlandse salsascène was 2002 het jaar van Masalsa.
Wat minder zichtbaar voor ons als publiek, was het jaar daarop het
jaar van de muzikanten zelf. Het muzikale succes bleek namelijk
ook zo zijn uitstraling te hebben op hun privé-leven. "Masalsa
was de meest vruchtbare band van 2003", grapt Soeshiel. "Wel
vijf leden van de band zijn dat jaar vader geworden." Maar zoals economie een
golvende beweging is, zo blijkt ook succes een golvende beweging.
Je moet creatief zijn in een periode van recessie waarbij er in
de reguliere salsascène weinig meer te verdienen valt. Wat
volgt is een periode waarin voortdurend compromissen moeten worden
gesloten. Hoe brood op de plank te krijgen zonder al te veel af
te drijven van je oorspronkelijke idealen? Soeshiel loopt als alle
mensen die met artistieke dingen bezig zijn met wel honderd projecten
in zijn hoofd. Maar ook hij weet dat van al die ideeën er slechts
twee of drie in concrete projecten zullen worden omgezet. Hij overweegt een gekke
sprong te maken. Voor het nieuwe latin geluid dat hij wil gaan maken,
wil hij een oude liefde, die voor popmuziek, proberen te mixen met
zijn nieuwe liefde, de latin-jazz. Of in de woorden van Soeshiel:
"wat ik probeer te gaan doen is een mix proberen te gaan maken
tussen al die gevoelens die eigenlijk in me zitten. Dat funky gevoel,
dat popgevoel, dat discogevoel, dat latingevoel." Een nieuw
geluid waarvan er in Nederland nog geen voorbeelden van bestaan.
Het zal duidelijk zijn, het inmiddels tien jaar oude Masalsa zit
beslist niet vastgeroest aan een bepaald concept en is voortdurend
in beweging. Als salsaband hebben zij zich genoegzaam bewezen, dat
staat buiten kijf. Door de economie en ontwikkelingen in de salsascène
lijken zij momenteel voor een kruising te staan en moeten keuzes
worden gemaakt. De eerste contouren tekenen zich al vaag af. Er
bestaat geen reden voor ongerustheid; Soeshiel heeft door de tijd
bewezen een goede spoorzoeker te zijn. |
|
| © copyright
- latinartiesten.nl 2003 |
|
|
