|
|
Interviews 2004
met (inter) nationale artiesten
In de reeks van "Interview
met" heeft het
Salsa Info team bestaande uit
Otto & Kati van Helden (Lago Latino),
André Lambeck
& Caroline Bergwerf
(Salsa Info) diverse nationale en
internationale artiesten geinterviewd.
|
|
 |
Krosfyah (Barbados)
Wanneer: 13 augustus 2004 | Waar: Ant. Feesten, Hoogstraten | Tekst: Otto & Caroline | Fotografie Kati van Helden |
|
| |
 |
| |
 |
| |
 |
| |
 |
| |
 |
| |
 |
| |
 |
| Foto boven: Een bankbiljet uit Barbados die wij van Krosfyah
kregen.......... |
| |
|
"We
shall overcome"
Ze zijn zelfverzekerd
over hun internationale doorbraak. Over enkele jaren ligt in elke
platenzaak in Europa een breed assortiment aan socamuziek. Hun CD´s
staan vooraan in de schappen en zelf zijn zij inmiddels miljonair
geworden. Dit alles ligt besloten in het refrein waarmee zij de
laatste set van hun optreden tijdens de Antilliaanse Feesten in
Hoogstraten afsluiten: "We shall overcome". Het bleek
een goede keuze deze smaakmakende band uit Barbados te laten fungeren
als opener en hekkensluiter van het festival.
Met
muziek die geen andere pretentie heeft dan "just entertainment"
wist Krosfyah in een mum van tijd de tent tot aan de nok toe te
vullen en mee te krijgen met allerlei gekkigheid zoals het waven
met mobile telefoontjes. Het succes kwam niet geheel onverwacht.
Krosfyah had zich al eerder in Nederland en België bewezen
met optredens in 1998 en 2001. Daar voor hadden zij al opgetreden
in Suriname (1997) en de Nederlandse Antillen (1997, 1998). Genoeg
om ook in onze regionen een aanhang op te bouwen en het nummer "Dushi"
is het gezongen bewijs hoezeer de heren deze achterban willen plezieren. Een
nieuwjaarsfeest op 31 december 1989 in Hotel Discovery, Barbados,
markeert het begin van Krosfyah, toen nog netjes Crossfire geheten.
Voor de meeste leden van de band was het hun eerste professionele
optreden. Na jaren aan de weg te hebben getimmerd scoorden zij een
internationale hit met de titeltrack van hun eerste CD uit 1995:
"Ultimate party - Pump me up". Het nummer is in dit genre
een klassieker geworden en blijft alsmaar terugkomen op verzamelalbums
met Caribisch getinte feestmuziek.
Die CD was overigens niet hun eerste album; het werd in 1994 voorafgegaan
door "Ultimate party", ouderwets uitgekomen als elpee.
De band bestaat inmiddels 15 jaar en heeft ondertussen een omvangrijke
discografie opgebouwd. Een discografie die nog omvangrijker is,
wanneer daar ook nog eens de projecten van de individuele leden
bij worden opgeteld.
In dat genre kom je terecht bij albums als "Influenced"
van zanger Edwin Yearwood en "Unheard message" van leadgitarist
Anthony Bailey. Beiden
hadden al getoond de creatieve geesten te zijn achter de succesformule
van Krosfyah. Het is daarom niet verwonderlijk dat juist zij naar
nieuwe uitlaatkleppen zochten om hun ideeën gestalte te geven.
Het album van Edwin is duidelijk een product om de eigen aanhang
tegemoet te komen. Het album van Anthony blijkt een album te zijn
met een heel persoonlijke boodschap.
Maar wat het stempel van deze albums ook moge wezen, beide artiesten
weten zich bij hun projecten muzikaal gesteund door de rest van
de band. Maar er zijn nog andere uitstapjes van de band. Met Morris
Cassell in de gelederen, neef van Phonsie Cassell, is het niet verwonderlijk
dat wij op het laatste album van Arrow ook namen aantreffen van
de mensen van Krosfyah. Zij
zijn er duidelijk trots op dat zij aan dit album hun medewerking
mochten verlenen. Het succes van Krosfyah valt volgens Edwin Yearwood
en Anthony Bailey voor een deel toe te schrijven aan de gemêleerde
samenstelling van de band. Socamuziek is al lang niet meer het exclusieve
domein van Trinidad. Op vrijwel elk eiland in de regio wordt socamuziek
gespeeld en het genre heeft daardoor allerlei lokale varianten gekregen.
Doordat de leden van het orkest van verschillende eilanden komen,
heeft hun muziek geen lokale maar een meer universele signatuur
gekregen. De formule blijkt te werken en zelfs ver buiten de Cariben
een groot publiek aan te spreken. Hoogtepunten zijn wat Edwin betreft
hun optredens tijdens het Montreal Jazz Festival, het New Orleans
Jazz Festival en een optreden in het New Yorkse Central Park. Stuk
voor stuk optredens die een mensenmassa van ruim 20.000 man op de
been brachten. Zij hebben het er zo druk mee, dat het voelt alsof
zij permanent op tournee zijn. Gekscherend
geven zij aan Barbados al lang niet meer als thuisbasis te zien
maar meer als een vaste tussenstop. Maar ondanks al dat reizen en
zich internationaal profileren, zijn zij nog steeds niet doorgebroken
en spelen zij nog steeds niet mee in de eredivisie van de internationale
muziekscène. Hun platen komen nog steeds uit op kleine lokale
labels met amper marketingsmogelijkheden in het Westen. Ze realiseren
zich dan ook heel goed dat zij er nog niet zijn. Weliswaar weten
zij zich financieel gesteund door Cable & Wireless en hebben
zij inmiddels een internetwinkel geopend voor wereldwijde distributie
van hun muziek, toch beseffen zij dat dit alles niet de kracht heeft
van een machtig mediaconcern als bijvoorbeeld Sony en de impact
van een gelikte videoclip op MTV. Maar dit voor elkaar krijgen kost
geld en dat is er nog niet. Niet dat het hen zenuwachtig of bedrukt
maakt, in tegendeel. Zij zijn er rotsvast van overtuigd dat het
lot hen op enig moment gunstig gezind zal zijn en dat het allemaal
wel voor elkaar zal komen.
De
heren van Krosfyah waren de eersten van de reeks artiesten die wij
tijdens de Antilliaanse Feesten konden interviewen. Het was wellicht
een voorteken voor wat nog komen zou toen wij direct na het kennismaken
een bankbiljet van Barbados in de handen gedrukt kregen. Zowel de
heren van Krosfyah als de meeste andere artiesten die wij later
die avond spraken, zeiden op zoek te zijn naar geld en contacten
voor de marketing van hun muziek. Het biljet symboliseert op sprekende
wijze hoe vanaf kleine Caribische eilandjes voortdurend spierinkjes
in de Grote Muziekzee worden uitgeworpen in de hoop ooit de kabeljauw
te kunnen vangen. |
|
| © copyright
- latinartiesten.nl 2003 |
|
|
