|
|
Interviews 2005
met (inter) nationale artiesten
In de reeks van "Interview
met" heeft het
Salsa Info team bestaande uit
Otto & Kati van Helden (Lago Latino),
André Lambeck
& Caroline Bergwerf
(Salsa Info) diverse nationale en
internationale artiesten geinterviewd.
|
|
 |
Izaline Calister (Curacao)
Wanneer: 19 juni 2005 | Waar: Festival Mundial, Tilburg | Tekst: Otto & Caroline | Fotografie Kati van Helden |
|
| |
|
"Gezellige
babbelkous"
De Spaanse taal en het Papiamento is nog steeds
voor velen een barrière. Vaak heeft het publiek niet de minste
notie van waar een liedje nu precies over gaat. Dit gemis ontneemt
aan de muziek vaak elke dimensie en maakt het tot niet meer dan
platte dansmuziek. Elk gevoelsleven, of het nu humor is of venijn,
of het nu platvloers is of fijnzinnig, wordt door deze barrière
uitgesloten. Daarmee wordt de rijke Caribische muziek zonder meer
te kort gedaan. Het is dan ook een bijzondere ervaring een optreden
van Izaline Calister mee te maken.
Afgezien van de bruisende energie
die zij uitstraalt, blijkt zij niet om woorden verlegen te zitten.
Als het even niet past om te zingen of te dansen, pakt zij de microfoon
om het publiek te onderhouden met een keur van verhalen over alledaagse
gebeurtenissen die zij vervolgens in adembenemende muziek weet te
vertalen. Zonder schroom heft zij het raadsel rond de vreemde teksten
op. Maar waar bij anderen zo'n onthulling nog wel eens een deceptie
is, is dat bij Izaline zeker niet het geval. Integendeel. Ze heeft haar eigen verhaal
al talloze keren verteld. Ooit kwam zij van de Antillen om in Nederland
bedrijfskunde te studeren. Zij rondde haar studie af om vervolgens
aan het conservatorium muziek te gaan studeren. Op het eerste gezicht
leek het kille berekenende van bedrijfskunde in schril contrast
te staan met het gevoelsleven rond poëzie en muziek. Dat blijkt
echter genuanceerder te liggen. Voorop gesteld dat Izaline eigenlijk
nooit echt het idee heeft gehad om beroepsmatig met bedrijfskunde
verder te gaan, was het haast onvermijdelijk dat zij haar energie
en creativiteit op iets anders zou gaan botvieren. Het leek daarom
op een breuk maar in feite was het niet meer dan een tussenstap
in het ontdekken van haarzelf. Maar het moment waarop zij met een
eigen band naar buiten trad, bleek de studie relevanter dan zij
ooit voor mogelijk had gehouden. Spoedig leerde zij dat, als je
in de muziek vooruit wilt komen, je ook moet kunnen managen. Net als in een bedrijf
zal je met een orkest ervoor moeten zorgen dat alle neuzen dezelfde
kant op staan. Binnen de muziekwereld blijkt management net zo noodzakelijk
als in het bedrijfsleven. Bij de op Curaçao geboren en getogen
Izaline staat haar moedertaal, het Papiamento, en de Antilliaanse
cultuur centraal. Zonder blikken of blozen bekent ze een liefdesverhouding
met die taal te hebben. Zij is het dan ook absoluut niet eens met
de door sommigen geventileerde bewering dat het een taal is waar
je niets mee kunt en dat het ook niet mooi klinkt. Izaline vindt
het een prachtige taal en kan zich er beter in uitdrukken dan in
welke taal ook. Deze taalbewustheid heeft zij niet van een vreemde.
Haar moeder gaf les in Papiamento en stond erop dat haar kinderen
het goed zouden spreken.
De opvoeding voorbij, staat Izaline onder de hand midden in het
leven en is een vrouw van deze tijd. Alles wat om haar heen gebeurt
en wat zij meemaakt, komt in haar teksten terug. Izaline waarschuwt
haar vriendinnen dan ook dat wat ze haar vertellen best wel eens
in een liedje kan terugkomen. Maar wat Izaline er precies mee doet,
is meer dan alleen maar een liedje schrijven in het Papiaments.
Zij maakt het met hulp van haar stem en orkest tot een spel van
klank en melodie. Complementair aan haar taalbewustzijn is ook een
groeiend cultureel bewustzijn. Papiamento en tumba, tambú
en seú horen immers bij elkaar. De genres worden nog wel
beoefend, maar behalve de tumba neigt het meeste van deze muziek
naar folklore. Zij wil er zowel qua teksten als muziek een meer
hedendaagse draai aan geven. Eric Calmes deed dat al, maar dan instrumentaal.
Die hedendaagse draai blijkt ook voor haar een zoektocht. Het begon
met vrijages met jazz en Braziliaans. Na 2 jazzy platen (de laatste
heel jazzy) wil ze toch terug naar haar roots. Terug naar de ritmes
en ook terug naar het collectief.
De jazz bleek voor wat zij zocht te individualistisch. Maar van
elk uitstapje blijft wel iets hangen en daarbij komt dat ook de
traditionele muziek soms jazzier is dan je denkt. Kort en goed,
een ommezwaai maar toch ook weer niet helemaal. Voor die ommezwaai
naar ritmes en collectief is zij op zoek gegaan naar de traditionele
Antilliaanse muziek die je nu in het dagelijks leven bijna niet
meer hoort. Het was niet de bedoeling haar vondsten één
op één te kopiëren. Zij wilde ze omvormen naar
eigen moderne versies, met melodieën die zij soms zelf schrijft,
soms zelf uitkiest. Het gaat er bij haar om, er zichzelf in te kunnen
vinden en niet om een gericht streven zo nodig "anders"
te zijn. De oogst aan muziek bleek rijker te zijn dan zij voor mogelijk
had gehouden. Zij is er dan ook nog lang niet mee klaar. Voor deze
zoektocht ervaart zij het beslist niet als hinderlijk in Nederland
te zijn. De Antillen zijn maar klein. Nederland heeft de podia waar
je alles kunt uitwerken. Je kunt er veel en op verschillende plekken
spelen. Je kunt fouten maken en ervan leren. Bovendien is naar haar
mening Nederland een land dat heel sterk openstaat voor andere culturen.
Nederlanders zijn geïnteresseerd in kunst en Nederland heeft
een traditie op het gebied van wereldmuziek. Maar Nederland en de
Antillen zijn al lang niet meer de enige landen die haar een podium
bieden. Nog dit jaar zijn optredens gepland in Duitsland, Oostenrijk
en Mexico. Daarbij komt dat zij een album heeft opgenomen voor Network,
een label gespecialiseerd in wereldmuziek met distributie in 38
landen. Maar het is niet alleen Antilliaans, Braziliaans of jazz
bij Izaline. Haar muzikale interesse is breed. Zij houdt echter
haar eigen grenzen scherp in de gaten. Het laatste dat zij wil is
zich vertillen aan iets dat boven haar macht ligt. Zo houdt zij
van oude Cubaanse bolero's met stemmen van artiesten uit lang vervlogen
tijden. Ook houdt zij van salsa en de muziek van Cubaanse bands
als NG la Banda en Los Van Van. Bij deze Cubaanse bands fascineert
haar vooral de stijl waarin ze op Cuba voor hun eigen publiek spelen. Zelf heeft zij het ook
geprobeerd maar vond zichzelf niet goed genoeg. Salsa laat zij daarom
graag over aan mensen die het echt goed kunnen. En dan is er nog
de muziek van de Venezolaanse radiostations waar ze vroeger naar
luisterde. De meeste artiesten waar ze toen naar luisterde zoals
die van Ilan Chester zijn echter nooit de grens overgekomen. Met
Izaline ontmoeten wij iemand die zich veelzijdig ontplooit. Zij
benut de kansen die op haar weg komen en die gestaag bouwt aan een
geduchte reputatie.
Zelf zegt zij daarover: "Als ik iets heel leuk vind, zeg ik
nooit nee, ook al zou ik dat misschien vaker moeten doen - druk,
druk, druk -. Ik heb geluk dat wat ik het liefste doe mijn vak is
geworden. Ik wil dat dan ook heel professioneel aanpakken." |
|
| © copyright
- latinartiesten.nl 2003 |
|
|
