|
|
Interviews 2004
met (inter) nationale artiesten
In de reeks van "Interview
met" heeft het
Salsa Info team bestaande uit
Otto & Kati van Helden (Lago Latino),
André Lambeck
& Caroline Bergwerf
(Salsa Info) diverse nationale en
internationale artiesten geinterviewd.
|
|
 |
Iván Villazón (Colombia)
Wanneer: 13 augustus 2004 | Waar: Ant. Feesten, Hoogstraten | Tekst: Otto & Caroline | Fotografie Kati van Helden |
|
| |
|
"Drievoudig
koning"
Eigenlijk vierde hij die avond een jubileum. Het
was in 1984 dat hij samen met accordeonist Fello Gámez het
album "Arco Iris" opnam. Een opname die de start markeert
van een carrière die hem maar liefst tot drie keer toe de
hoogste onderscheiding in "Vallenatoland" zou opleveren:
het tijdens het Festival de la Leyenda Vallenata in het Colombiaanse
Valledupar te worden gekroond tot Rey Vallenata.
Toch zijn sterallures hem vreemd en onder het genot van een glas
Colombiaanse rum laaft hij onze nieuwsgierigheid.
Iván Villazón werd geboren
in Valledupar, het kloppend hart van de Colombiaanse vallenatomuziek.
Met familieleden als Ana Maria de Armas Pumarejo en Tobias Henrique
Pumarejo, beter bekend als "Don Toba", zal duidelijk zijn
dat hij was voorbestemd voor de muziek. Inmiddels heeft hij als
zanger respectabel aantal albums uitgebracht, kwam maar liefst tot
vier keer toe in de finale van het grote festival en wist tenslotte
ook nog eens tot drie keer toe de hoofdprijs in de wacht te slepen.
Op zijn beurt heeft hij weer een stekje aan de volgende generatie
meegegeven. Al zijn kinderen hebben iets met muziek. De oudste is
zojuist zelf een zangcarrière begonnen en de middelste gaat
studeren. Enigszins verontschuldigend meldt hij dat deze zoon zich
aangetrokken voelt door de Cubaanse muziek. Niettemin is Iván
vast besloten ook hem in zijn verdere carrière te steunen. Iváns grote voorbeeld
is Alejandro Durán. Deze eerste Rey Vallenato speelde op
de traditionele manier accordeon en zong tegelijk. Maar ook deze
muziek is in de loop van de tijd veranderd en in de jaren zeventig
kwamen er separate accordeonisten en zangers. Iván blijkt
zwaar te zijn beïnvloed door de eerste generatie zangers en
dan met name door artiesten als Jorge Oñate, Poncho Zuleta
en Diomedes Diaz. Zelf rekent Iván zich tot de tweede generatie
zangers die inmiddels ook al op artistieke leeftijd is geraakt.
Hij voelt de hete adem van de derde en vierde generatie in zijn
nek.
Jongere generaties kiezen die voor romantiek (noemt daarbij als
voorbeelden Los Inquietos en de latere Binomio de Oro), fusionprojecten
(Carlos Vives, Moises Angulo) of variaties daarop. Zelf houdt hij
vast aan de traditionele lijn. Maar wat is traditioneel in dit verband?
Voor de competitie van het festival speelt hij met een kleine bezetting.
De muziek is dan vooral om naar te luisteren. Buiten het festival om,
wanneer hij meer eigentijds en populair moet klinken, speelt hij
met een grote bezetting. Er sluipen dan vallenato-vreemde instrumenten
het orkest binnen zoals een bombardino en Cubaanse congas. Naar
zijn zeggen om het geluid wat "body" te geven zodat mensen
er lekker op kunnen dansen. In zijn meest oorspronkelijke vorm was
de vallenatomuziek de muziek van rondtrekkende troubadours die met
een gitaar van dorp tot dorp trokken.
Vlak voor de eeuwwisseling veranderde dit. De accordeon deed zijn
intrede en er werden kleine orkestjes gevormd met caja, guacharaca
en de flauta de carrizo. De muziek werd lange tijd beschouwd als
primitieve plattelandsmuziek van veel te donkere mensen. Dit veranderde
in de jaren veertig toen blanke welgestelde klassen in Bogota in
deze muziek geïnteresseerd raakten. Geschikt gemaakt voor de
big bands die toen in de mode waren, groeide het muziekgenre in
de jaren vijftig uit tot de meest populaire dansmuziek van Colombia. De muziek werd ook buiten
Colombia populair en in die jaren hadden alle grote dansorkesten
in heel Zuid- Amerika deze muziek op het repertoire. Met het veranderen
van de mode, krompen de orkesten weer ineen, de internationale smaak
veranderde weliswaar maar de populariteit in Colombia is gebleven.
In 1968 is in Valledupar het eerste Festival de la Leyenda Vallenata
georganiseerd.
Het is uitgegroeid tot een evenement waarbij ruim 200 groepen in
competitieverband in verschillende categorieën strijden om
de eer van de titel "Rey Vallenato". Er zijn nog andere
festivals, maar dit festival te winnen is het meest prestigieuze
wat je in dit genre muziek kunt bereiken. Op onze vraag of het er
nog allemaal eerlijk toegaat of dat het grote geld een duistere
rol is gaan spelen, geeft hij resoluut aan dat dít festival
boven elke verdachtmaking is verheven. Het festival is in handen
van een onafhankelijke stichting en wordt door de overheid gesteund.
Daarmee zijn zij onafhankelijk van platenmaatschappijen. In zijn
ogen is het omgekeerde het geval. Het zijn de platenmaatschappijen
die het festival nodig hebben om hun "stal" aan het publiek
te tonen. Het is daarbij niet allemaal pais en vree want de zakelijke
belangen zijn hoog. Deze situatie schijnt tot allerlei aanvaringen
te hebben geleid en er is zelfs een festival gehouden waarvan de
maatschappijen waren uitgesloten. Wat je van dit alles moge denken, Iván noemt zich een "hijo
del festival", een kind van het festival.
Natuurlijk wil hij internationaal beroemd worden, maar niet ten
koste van de ziel van de vallenatomuziek. Die ziel is het festival
en waar faam en toekomst hem ook moge brengen, het festival zal
zijn spiegel zijn en hij moet het publiek daar recht in de ogen
kunnen blijven kijken.
Natuurlijk weet hij wat lekker klinkt en als je maar genoeg van
dat soort elementen in je muziek verwerkt, zal je een breed publiek
kunnen bereiken. Dat vindt hij echter te makkelijk. In dat verband
komen wij te spreken over Carlos Vives. Hij blijkt hem van jongs
af aan te kennen en hebben samen in Bogota gestudeerd. Het
album "Clásicos de la Provincia" wat de internationale
doorbraak werd voor Carlos Vives is in Ivans ogen een goed album.
Daarna ontwikkelde Carlos evenwel een persoonlijke stijl waarbij
hij omwille van het succes de essentie van de muziek heeft losgelaten.
Dit is niet wat Iván met zijn muziek voor ogen staat. Wat
hem dan wel voor ogen staat, kan hij echter niet duiden.
Hij zegt op zoek te zijn naar een klein deurtje dat hem toegang
tot de internationale muziekscène moet geven op een manier
dat hij de essentie van zijn muziek niet hoeft los te laten. Dat
deurtje heeft hij tot op heden niet gevonden en hij is zich bewust
dat het nog een hele zoektocht zal vergen. |
|
| © copyright
- latinartiesten.nl 2003 |
|
|
