|
|
Interviews 2005
met (inter) nationale artiesten
In de reeks van "Interview
met" heeft het
Salsa Info team bestaande uit
Otto & Kati van Helden (Lago Latino),
André Lambeck
& Caroline Bergwerf
(Salsa Info) diverse nationale en
internationale artiesten geinterviewd.
|
|
 |
Herman Olivera (New York)
Wanneer: 22 april 2005 | Waar: De Melkweg, Amsterdam | Tekst: Otto & Caroline | Fotografie Kati van Helden |
|
| |
|
"Een
routineklus"
Hoogtepunt van het afgelopen Urbano Latino Festival
was ongetwijfeld het optreden van trombonist Jimmy Bosch samen met
zanger Herman Olivera. Voor een sonero in hart en nieren als Herman
Olivera is een geschreven tekst iets als een harnas. Voor hem is
een tekst iets om mee te spelen en er al naar de gelegenheid op
te improviseren.
Nog voor hij er wellicht zelf erg in heeft, verlaat hij de teksten
om er spontaan een eigen draai aan te geven. Ook tijdens het festival
slaagde hij er niet in zich aan de tekst te houden. Zo werd wel op weg tijdens de set
het nummer "Vengo a cantar" ingezet, een cha-cha-chá.
Na de eerste paar regels sloeg Herman al op hol. Voor hen die geen
Spaans spreken was het verhaal natuurlijk moeilijk te volgen. De
gezichten van de leden van de band spraken echter boekdelen. Met
ingehouden adem en pretoogjes luisterden zij naar de kwinkslagen
en wendingen in het verhaal dat Herman ter plekke uit zijn mouw
schudde. Het
waren die zichtbare spontaniteit en het plezier dat het publiek
die avond met volle teugen van het optreden deed genieten. Voor
Herman was dit optreden in De Melkweg waarschijnlijk niet meer dan
een routineklus. Maar routineklus of niet, het bood ons even gelegenheid
een top sonero in actie te zien. Hoogtepunt van het afgelopen Urbano
Latino Festival was ongetwijfeld het optreden van trombonist Jimmy
Bosch samen met zanger Herman Olivera. Voor een sonero in hart en
nieren als Herman Olivera is een geschreven tekst iets als een harnas.
Voor hem is een tekst iets om mee te spelen en er al naar de gelegenheid
op te improviseren. Nog voor hij er wellicht zelf erg in heeft,
verlaat hij de teksten om er spontaan een eigen draai aan te geven.
Ook tijdens het festival slaagde hij er niet in zich aan de tekst
te houden. Zo werd wel op weg tijdens de set het nummer "Vengo
a cantar" ingezet, een cha-cha-chá. Na de eerste paar
regels sloeg Herman al op hol. Voor hen die geen Spaans
spreken was het verhaal natuurlijk moeilijk te volgen. De gezichten
van de leden van de band spraken echter boekdelen. Met ingehouden
adem en pretoogjes luisterden zij naar de kwinkslagen en wendingen
in het verhaal dat Herman ter plekke uit zijn mouw schudde. Het
waren die zichtbare spontaniteit en het plezier dat het publiek
die avond met volle teugen van het optreden deed genieten. Voor
Herman was dit optreden in De Melkweg waarschijnlijk niet meer dan
een routineklus. Maar routineklus of niet, het bood ons even gelegenheid
een top sonero in actie te zien.
Dat Herman Olivera (1959) in de muziek terecht is gekomen is op
zich niet verwonderlijk; als zo velen in deze branche komt hij uit
een muzikale familie. Iedereen speelt wel een instrument. Toch heeft
zijn familie slechts weinig beroepsmuzikanten opgeleverd. Hij kan
zich alleen nog een oom voor de geest halen die professioneel muzikant
is en vooral in trio's speelt. Na eerst zijn tanden in
onder andere de trombone te hebben gezet, schoof hij op een gegeven
moment alle instrumenten resoluut terzijde. Hij besefte dat hij
niet behept was met een fascinatie voor een bepaald instrument noch
met het geduld om het onder de knie te krijgen. Zijn kwaliteiten
lagen ergens anders: bij zijn stem en zijn improvisatietalent. Via
La Justicia, La Sonica en Conjunto Caramelo kwam hij net als Jimmy
Bosch bij Manny Oquendo's Conjunto Libre terecht.
Herman en Jimmy kenden elkaar al van La Sonica. Het Conjunto Libre
zou voor beiden een belangrijke leerschool worden. Manny Oquendo
was de persoon die Herman de weg wees hoe zichzelf te ontwikkelen.
Dit gebeurde door hem te attenderen op de juiste muziek en de juiste
zangers. Zo moest hij luisteren naar Machito, Tito Rodriguez en
allerlei andere artiesten. Maar daarna moest Herman het zelf doen.
Hij moest zich ontwikkelen door te leren luisteren, "educate
your ear" zoals hij het zelf zegt. Dat is meer dan een plaatje
opzetten en de muziek een avondje op je laten inwerken. Het is iets
dat in de tijd moet rijpen. Na vele jaren met Conjunto Libre te
hebben gezongen en de nodige free lance klussen, ging hij samenwerken
met Eddie Palmieri. Over de reden van deze overstap laat hij niet
veel meer los dan dat hij als artiest verder wou groeien. Er was
geen ruzie en het ging allemaal in vrede. Een van de eerste vruchten
van die samenwerking is Hermans bijdrage aan "Masterpiece/Obra
maestra" (RMM, 2000). Dit trotse album van Eddie Palmieri samen
met Tito Puente was goed voor een zoveelste Grammy Award voor deze
heren. Voor zover ze dat al niet hadden, gaf het project een enorme
boost aan de carrière van de overige artiesten die aan het
album hadden meegewerkt. Zo ook aan de carrière van Herman
Olivera. Wat betreft die carrière beseft Herman dat het hem
onder de hand meer dan veertig jaar heeft gekost om dit niveau te
bereiken. Stoppen kan hij niet meer. Dit is eigenlijk het enige
dat hij kan en al die jaren heeft gedaan. Zingen is wat hem betreft
ook het enige wat hij zijn verdere leven zal doen.
Jimmy en Herman hebben samen met Conjunto Libre de wereld over gezworven.
Uiteindelijk hebben zij zich van dit orkest losgeweekt. Ieder ging
daarna zijn eigen weg.
Niettemin hebben hun paden elkaar regelmatig gekruist. Zo hebben
wij elders kunnen lezen dat Jimmy bij tijd en wijlen in het Machito
Orchestra speelt. Herman Olivera blijkt onder de hand al een jaar
of acht met dat orkest te zingen. Ooit ontmoette hij aan het begin
van zijn carrière de oude Machito. Daardoor heeft hij ook
diens zoon ontmoet, Mario Grillo, die sinds jaar en dag de directeur
van het orkest is. Na het overlijden van zijn vader is hij het orkest
blijven runnen. Dit indachtig, is het niet verwonderlijk dat wij
Herman Olivera's stem aantreffen op het album "The Big 3 Palladium
Orchestra" (Rumba Jams, 2004). Op dit curieuze album speelt
niet alleen deze Machito Jr., maar ook Tito Puente Jr. en Tito Rodriguez
Jr. Gezamenlijk doen zij de
muziek van hun illustere vaders even herleven. Momenteel zingt Herman
niet alleen met Eddie Palmieri of The Machito Orchestra. Hij heeft
ook een eigen orkest. Het repertoire van dat orkest bestaat hoofdzakelijk
uit zijn oude hits. Dit is niet moeilijk voor een man met Hermans
reputatie. Met een professionele carrière van meer dan 30
jaar en een stem die inmiddels op zo'n 35 albums valt te beluisteren,
kan het niet anders of hij kan bogen op een imposante rij hitnoteringen.
Dat lijkt kat in 't bakkie, één grote routineklus
zo men wil. Maar de schijn bedriegt. Herman Olivera behoort nu tot
de top en dat schept verwachtingen. Zijn lot is dat hij die kwalificatie
steeds weer zal moeten bewijzen. Er is geen ruimte meer voor een
niemendalletje. |
|
| © copyright
- latinartiesten.nl 2003 |
|
|
