|
|
Interviews 2005
met (inter) nationale artiesten
In de reeks van "Interview
met" heeft het
Salsa Info team bestaande uit
Otto & Kati van Helden (Lago Latino),
André Lambeck
& Caroline Bergwerf
(Salsa Info) diverse nationale en
internationale artiesten geinterviewd.
|
|
 |
Gabriel Rios (België/Puerto Rico)
Wanneer: 18 juni 2005 | Waar: Festival Mundial, Tilburg | Tekst: Otto & Caroline | Fotografie André |
|
| |
|
"Ontdekkingsreiziger"
Hij is een man die overloopt van ideeën en
behept is met een drang om van alles uit te proberen. Verkenner
van het onbekende en schuwt geen enkel experiment. Zo moet hij ook
in de muziek terecht zijn gekomen. Tekenend voor deze instelling
is, dat het interview tussendoor even moest worden onderbroken om
gloednieuwe monitoroordopjes te testen. Vernuftige dingetjes voorzien
van een afbeelding van een corazón espinado. Hij moest ze
leren indoen, want die dag ging hij ze voor het eerst gebruiken.
Het kostte nogal wat moeite voordat dat lukte..
Geboren in San José, Puerto
Rico, kwam Gabiel Rios in 1996 naar België. Hij was toen bijna
18 en had zojuist zijn Estudios Superiores afgerond. Gabriel had
toen een vriendinnetje in Gent en wilde daar schilderkunst studeren.
Da's een hele andere kant op dan de muziek. Muziek was voor hem
echter geen vreemde. Zijn muzikale aanleg heeft hij ongetwijfeld
van zijn vader. Die is weliswaar psycholoog, maar heeft zijn hele
leven muziek gemaakt. Zijn vader begon als drummer en was later
gitarist. In die tijd speelde hij veel liedjes van The Beatles.
Tegenwoordig speelt hij op piano vooral veel latinjazz. Er klonk
dus altijd muziek door het huis en het was zijn vader die hem gitaar
heeft leren spelen. Hoewel het niet bepaald zijn voornemen was om
muzikant te worden, sluimerde bij hem altijd wel het idee iets met
muziek te gaan doen. Zonder dat zijn familie bepaald religieus
was, zong hij als kind in het kerkkoor. Daar ervoer hij dat hij
het leuk vond om voor anderen te zingen en kreeg er zijn eerste
gerichte muzikale scholing. Zelf schreef hij al liedjes voordat
hij 10 jaar oud was. Gabriel heeft dan ook geen enkele gewetenswroeging
dat hij het schilderen terzijde heeft moeten schuiven nu het met
de muziek deze vaart heeft genomen. Hij mist het niet want bij het
componeren van zijn muziek volgt Gabriel min of meer dezelfde methode
als bij het schilderen. Hij werkt namelijk niet vanuit een vast
omlijnd plan. Gabriel begint met een klein stukje en weeft daar
beetje bij beetje elementen bij. Dat is tevens de enige manier waarop
hij kan werken.
De muzikale evolutie van Gabriel is er één van uitersten.
Na het repertoire van het kerkkoor en The Beatles van zijn vader
heeft hij een Rock en een Punkperiode gehad, maar ook Hip Hop heeft
hem een tijd kunnen bekoren. Op een gegeven
moment merkte hij dat hij steeds verder van deze Westerse muziekstromingen
afdreef en steeds meer ging luisteren naar Salsa vieja wel te verstaan
en natuurlijk ook de Cubaanse rumberos. Toch houdt hier zijn zoektocht
niet op; tegenwoordig intrigeert hem de Spaanse Flamencomuziek en
zodra hij dit heeft verkend, zal hij ongetwijfeld weer iets nieuws
weten te vinden. Het resultaat van dit alles is een bizarre lijst
muzikale voorbeelden:
John Lennon, The Police, Nirvana, The Streets, Cold Play, maar ook
Willy Colón en Rubén Blades. In dit rijtje moet tegenwoordig
ook de oude Bebo Valdés worden geplaatst nu Gabriel zijn
album "Lágrimas negras" op zich heeft laten inwerken.
Het album is een in zijn beleving wonderwel geslaagde mix van flamenco
met Cubaanse boleros. Toch gaat het in deze diversiteit bij Gabriel
toch vooral om de "klassiekers", om nummers die jaren
later nog steeds recht overeind staan. Het blijken vaak toch van
die speciale stemmen die onvervangbaar zijn. Zelf is hij aan de slag gegaan met
punk-rock. Later in België is hij meer de kant van de rockmuziek
opgedreven en is hij steeds meer gaan experimenteren. Na een periode
met The Nothing Bastards en L. Santo te hebben gespeeld, is hij
solo verdergegaan. Zo kwam hij terecht bij platenproducent Jo Bogaert
die hem kennis liet maken met wat er allemaal mogelijk is met de
moderne technologie.
Gabriel ging vervolgens dankbaar gebruik maken van samplingtechnieken
en putte zijn inspiratie daarvoor uit zowel Hip Hop als Dance. Later
voegde hij daar allerlei Latin elementen aan toe en creëerde
zo uiteindelijk "Ghostboy". Als gevolg van het uitbrengen
van dat album moest hij gaan toeren. Maar omdat de CD helemaal gesampled
was, had hij op dat moment nog geen band. Gabriel wist echter snel
een groep fantastische muzikanten om zich heen te verzamelen en
had niet de minste moeite met zijn nieuwe rol als leider van een
band. De live optredens klinken, om Gabriels
eigen woorden te gebruiken, "veel organischer" dan zijn
CD die helemaal elektronisch is. Zijn plan is hierop te gaan voortborduren
door met de muzikanten verder te gaan en daarop te gaan schrijven.
Afgezien van het feit dat Gabiel Rios uit Puerto Rico komt, is het
tot zover niet bepaald een verhaal voor deze rubriek. Maar juist
op het moment dat Gabriel is gaan toeren krijgt het verhaal een
wending die het daar juist wel interessant voor maakt. Gabriel is
namelijk naar Puerto Rico teruggegaan om op zoek te gaan naar zijn
roots. Voordat hij naar België kwam, vond hij Puerto Rico helemaal
niets en wilde alleen maar weg. Iemand die er zijn roots ging zoeken,
verklaarde hij zonder meer voor gek. Nu ging hij zelf op zoek naar
zijn roots en wilde alles wat op zijn weg kwam meenemen. Met volle
teugen genoot hij van de plena en de bomba, en laafde zich aan rumba
en salsa. Daar moest hij iets mee doen. Salsa vond hij fantastische
muziek maar ook erg gecompliceerd. Het gaat ook meer de jazzkant
uit en erop dansen moet je echt leren. Dat kan niet iedereen spontaan.
Dit is anders met de plena en de bomba. Dat is muziek van de straat, gemakkelijk te begrijpen,
maar niet makkelijk om te spelen. Je moet de juiste groove zien
te vangen en die dan ook nog eens zien vast te houden. Juist deze
muziek van de straat, die groove, paste goed bij zijn achtergrond
van popmuzikant.
Terug in België is hij ermee aan de
slag gegaan. Gelet op zijn achtergrond is het resultaat een Latin
fusionmuziek waarin een bonte mengeling elementen is verwerkt.
Het is uiterst dansbaar en met een onderhoudende podiumact krijgt
het een latingehalte die in deze rubriek niet misstaat. Het sluit
naadloos aan op de salsarage die momenteel over Europa waait en
de opkomst van de Spaanse rumba, hiphop en reggae. Maar of Gabriel
nu vanwege het hervinden van zijn roots een definitieve knieval
voor de salsa zal maken, wagen wij te betwijfelen. Pop blijft
voor hem een belangrijke bron van inspiratie en diversiteit zal
altijd wel zijn handelsmerk zijn. Het past ook bij zijn
beeld waar het met de salsa naar toe gaat. Hij is ervan overtuigd
dat de Latin muziek geleidelijk aan zal veranderen en erg commercieel
zal worden. Niet dat dit per definitie slecht is, maar het werkt
wel vervlakkend als het niet meer om de pure muziek gaat. Door er
op creatieve wijze diversiteit in te brengen, denkt hij die vervlakkende
salsa weer spannend te krijgen. |
| |
|
|
| © copyright
- latinartiesten.nl 2003 |
|
|
