|
|
Interviews 2005
met (inter) nationale artiesten
In de reeks van "Interview
met" heeft het
Salsa Info team bestaande uit
Otto & Kati van Helden (Lago Latino),
André Lambeck
& Caroline Bergwerf
(Salsa Info) diverse nationale en
internationale artiesten geinterviewd.
|
|
 |
Eva Ayillon (Peru)
Wanneer: 19 juni 2005 | Waar: Festival Mundial, Tilburg | Tekst: Otto & Caroline | Fotografie André |
|
| |
 |
| |
 |
| |
 |
“nostalgie van weleer: Nicomedes
Santa Cruz y su Conjunto Kumanana” |
| |
 |
| |
 |
| |
 |
| |
| |
| |
|
"Diva
op veroveringstocht"
Ze hadden het er allemaal voor over. Zowel de
diva die Nederland wou veroveren als het uitzinnige (hoofdzakelijk
Peruaanse) latinopubliek dat een glimp van haar wou opvangen. Iemand
met minder motivatie legde het loodje in de bloedhete tent waar
het allemaal gebeurde. Maar Eva Ayllón (1956) en haar fans
lieten zich niet uit het veld slaan. Zonder ook maar enige concessie
te doen, ging ze ervoor en toonde op het podium één
brok energie. Wel moest een kloeke fles water regelmatig verkoeling
brengen. Na het optreden wankelde zij naar het artiestenverblijf
en moest een tijdje bijkomen. Maar ze had haar punt gemaakt.
Onafhankelijk van elkaar vergeleken
twee mensen backstage haar met Celia Cruz. Niet zozeer vanwege haar
stem of muziek. Het was die energie en intensiteit op het podium…
In Perú heeft ze natuurlijk al zo'n beetje alles bereikt
wat er te bereiken valt. Niet zo lang geleden heeft ze de Verenigde
Staten met haar laten kennismaken. Nu dus is Europa aan de beurt. In droge cijfers zou Peru
demografisch zijn samengesteld uit 45-50% indianen, 35-40% mestiezen
en 12% blanken. De resterende procenten is een restgroep bestaande
uit creolen, mulatten en ongeveer circa 10.000 Japanners en Chinezen.
Om tot de elite te behoren, moet je afstammeling van de oude Spaanse
adel zijn. Aan de andere kant van de sociale ladder staan de creolen
en Afro-Peruanen. Voor deze groep valt in de Peruaanse maatschappij
nog steeds veel te emanciperen. Maar curieus genoeg staan juist
de Afro-Peruaanse cultuuruitingen in hoog aanzien.
Met name música negra wordt hoog aangeslagen en de regering
spant zich in de wortels van deze muziekcultuur vast te houden.
Peru Negro is daarvan een mooi voorbeeld. De leden van deze groep
zijn door de regering officieel benoemd tot "Ambassadeurs van
de Peruaanse cultuur". Ook wordt van overheidswege zorggedragen
dat deze muziek wordt onderwezen in scholen, academies en balletscholen.
Het brengen van deze muziek is daarom al lang geen politiek statement
meer. Wanneer je
als Afro-Peruaan sociale erkenning wilt krijgen, zal je vandaag
de dag naar andere middelen moeten grijpen. Eva Ayllón vat
het aldus krachtig samen: in Peru gaan politiek en religie niet
samen met muziek. Waar op Cuba en andere Caribische eilanden de
Afro-cultuur door taal, kunst en religie naar bepaalde streken en
stammen aan de Westkust van Afrika te herleiden valt, is het daarvoor
in Peru volgens Eva Ayllón te laat. Wat van Afrikaanse origine
is, laat zich natuurlijk duidelijk herkennen. De percussie-instrumenten
zijn daarvan een treffend voorbeeld. Maar door vermenging en tijd
vallen de verschillende stammen echter niet meer te traceren. Niettemin
kunnen parallellen worden getrokken tussen Cubaanse en Afro-Peruaanse
muziek. Zo is de Peruaanse landó sterk verwant aan de Cubaanse
son en de Peruaanse festejó aan de Cubaanse guaguancó.
Eind jaren vijftig, begin jaren zestig is sprake van een krachtige
opleving van de Afro-Peruaanse muziek. Het zijn met name Nicomedes
Santa Cruz (zie plaatje links) en zijn zuster Vistoria Santa Cruz
die dit reveil bliezen. Het is de periode waarin Chabuca Granda
haar eerste triomfen vierde. Het is hun muziek die Eva in haar kindertijd
hoorde en bij haar iets los maakte waardoor zij later hetzelfde
wilde doen. Maar wat te doen als kind wanneer je zeker weet dat
je voor de muziek bent voorbestemd maar je ouders daar niets in
zien? Zie hier het eerste probleem waarvoor Eva Ayllón zich
zag gesteld toen zij er voor zichzelf achter kwam dat zij later
wou zingen. Haar ouders waren duidelijk meer gecharmeerd van de
gedachte dat zij een echt vak zou leren en dus volgde ze een verpleegstersopleiding. Het was dus niet haar vader
of moeder die haar stimuleerde haar droom te verwezenlijken maar
haar oma. Zij was het die haar vanaf het begin onvoorwaardelijk
heeft gesteund. Het gevolg van dit alles is wel dat zij in de aanloop
van haar carrière geen enkele muzikale opleiding heeft genoten.
Eerst na 10 jaar professioneel zingen heeft ze haar eerste zangles
genomen. Haar lerares wilde echter haar tijd niet aan Eva verspillen;
haar stem was inmiddels al zo gevormd dat het z'n karakter zou verliezen
als zij eraan zou schaven. Tegenwoordig neemt ze 2 maal per jaar
les om haar stem goed te verzorgen om te leren deze goed te blijven
gebruiken. Ze heeft geluk want ze hoeft niet eens in te zingen en
kan zo het podium opstappen.
Eva maakte haar professionele debuut op haar vijftiende.
Ze kon optreden in een TV-programma en moest daarvoor haar "Carné
de artista" halen. Het was de eerste keer dat ze werd betaald
en van het geld is ze na afloop met haar oma kip gaan eten. Ze brak
door toen ze werd gevraagd met het trio Los Kipus te gaan zingen. Ze zou van 1976 tot 1978
aan dit muziekgezelschap verbonden blijven en met hen ook een enkele
plaat opnemen. Het repertoire bestond uit koloniale muziek en wat
Eva echte música criolla noemt. Eva stond nog aan het begin
van haar carrière en moest haar eigen weg nog vinden. Ze
wou niet verder de diepte in maar wilde zonder de tradities los
te laten nieuwe wegen inslaan. Eva wilde dezelfde música
negra, música criollo, polkas en walsen beter verteerbaar
te maken voor een jongere generatie.
Zij zocht naar een nieuw soort fusionmuziek waarin bijvoorbeeld
ook Europese elementen aan zouden bod komen. In 1980 brengt ze moedig
haar eerste soloalbum uit: "Eva...Ayllón". Het
moet indertijd als een soort cultuurschok zijn overgekomen. De kritiek
was niet van de lucht. Maar deze kritiek is gaandeweg verstomd en
omgeslagen in euforie. Geen slecht woord meer over Eva; ze wordt
op handen gedragen. De ooit zo bekritiseerde muziek spreekt aan
en wordt vandaag de dag veel gekopieerd. Eva weet zich tijdens haar
veroveringstocht naar Europa gesteund door haar band. De muzikanten
zijn allen Peruanen en onder de hand werken zij al tien jaar in
deze samenstelling samen. Daarnaast horen wij in het coro nog haar
jongere zuster Rosa zingen. Door de liefde woont Eva sinds kort
in New York. Deze stap betekent voor haar geen afscheid van de band.
Voordat ze die stap zette heeft ze namelijk plechtig moeten beloven
nog minstens een zelfde periode met elkaar te zullen doorgaan. Eva's
optredens zijn intensief en energiek. Ze houdt er echter rekening
mee dat wanneer de jaren gaan tellen ze het iets rustiger aan zal
moeten doen. Niet door minder optredens, maar door aanpassingen
in het repertoire.
Maar zover is het nog niet. Artiesten als Celia Cruz zijn voor haar
het bewijs dat je nog lang kunt doorgaan. Wat dat betreft hoopt
ze eigenlijk op dat kleine beetje geluk dat nodig is om haar muziek
dezelfde impact te laten hebben als de muziek van deze Cubaanse
diva. Of Eva dat zal hebben? De tijd zal het ons leren.
|
| |
|
|
| © copyright
- latinartiesten.nl 2003 |
|
|
