|
|
Interviews 2004
met (inter) nationale artiesten
In de reeks van "Interview
met" heeft het
Salsa Info team bestaande uit
Otto & Kati van Helden (Lago Latino),
André Lambeck
& Caroline Bergwerf
(Salsa Info) diverse nationale en
internationale artiesten geinterviewd.
|
|
 |
Carimi (Haiti)
Wanneer: 13 augustus 2004 | Waar: Ant. Feesten, Hoogstraten| Tekst: Otto & Caroline | Fotografie Kati van Helden |
|
| |
|
"To
get there"
Tussen het stapeltje boeken dat deze zomer meeging
op vakantie lag "A day for the hunter, a day for the prey".
Het is een studie van Gage Averill over hoe de populaire muziek
de afgelopen decennia in Haïti is gebruikt voor allerlei politieke
doeleinden. Machthebbers ter bevestiging van hun macht, oppositie
om wantoestanden aan de kaak te stellen. Teksten spreken vaak voor
zich, maar ook het gekozen ritme kan een boodschap inhouden. Voor
patronage of het evenement waar men speelt, geldt hetzelfde. Als
een ware detective ontrafelt de schrijver hoe de relaties en boodschappen
in elkaar steken. Je komt terecht bij zaken als historie,
cultuur, economie en machtsstructuur, maar ook bij een zaak als
analfabetisme. Allemaal omstandigheden die in een land als Haïti
muziek tot het middel bij uitstek hebben gemaakt om een boodschap
aan een groot publiek over te brengen. Wat op het eerste gezicht
pretentieloze amusementsmuziek lijkt, kan bij nadere beschouwing
een heel andere lading hebben. Op zich niets nieuws onder de zon;
over vele Caribische eilanden zou je een gelijksoortig verhaal kunnen
afsteken.
De schaal waarop het op Haïti plaatsvindt is echter
opvallend. Het verhaal van "A
day for the hunter, a day for the prey" eindigt grofweg in
1995 met de terugkeer van de verbannen president Aristide. In de
euforie van het moment leek het alsof een lang en naar verhaal toch
nog een goed einde zou krijgen. Helaas deed de wet van behoud van
ellende zich in alle hevigheid gelden. Ondanks zijn goede intenties
viel het land opnieuw ten prooi aan gevolgen van politieke en economische
misstanden. Maar wanneer de geschiedenis van de politiek zich herhaalt,
waarom zou die van de muziek zich niet herhalen? Een intrigerende
vraag.
Het aangekondigde optreden van Carimi tijdens de Antilliaanse Feesten
in het Belgische Hoogstraten zou daar wellicht antwoord op kunnen
geven. Maar waar Gage Averill zijn verhaal baseert op jarenlang
onderzoek, talloze gesprekken en wat niet al noodzakelijk is om
zo´n studie te verrichten, was mij slechts een vluchtig gesprek
na een enerverend optreden gegund. Niettemin gaf het mij
gelegenheid om even te kijken naar wat voor vlees wij in de kuip
hebben met een groep die werd aangekondigd als "zonder meer
de populairste groep van het moment uit Haïti". Het "uit
Haïti" blijkt anders te liggen en meteen de sleutel te
zijn voor de wending die zij aan de Haïtiaanse muziek hebben
gegeven. Ja, het zijn allen Haïtianen, maar zij wonen allemaal
in New York.
Ze zijn daar niet terechtgekomen als politiek vluchteling maar om
hun studie af te ronden en carrière te maken. Hun liedjes
moeten daarom een zo breed mogelijk publiek aanspreken. Geen politiek
activisme dus maar een meer neutrale benadering.
Natuurlijk zijn zij niet blind voor bepaalde sociale toestanden
en die willen zij ook signaleren maar de hoofdschotel gaat toch
vooral over liefde en relaties. Hun roots, Haïti, houden zij
in ere. Niet alleen door taal en muziek, maar als het moet ook met
liefdadigheidsprojecten. Zo hebben zij zich ingespannen
om geld te genereren voor de slachtoffers van de overstromingen
eerder dit jaar in het grensgebied met de Dominicaanse Republiek.
Maar kinderen van hun tijd en wonend in New York staan zij bloot
aan andere muzikale invloeden. Als vanzelf gingen zij de Haïtiaanse
compasmuziek kleuren met muzikale elementen uit hun directe omgeving:
R&B en Hip Hop. Maar waar zij nog Tabou Combo en Magnum Band
kunnen noemen als hun grote voorbeelden voor de compas, zijn die
voor de R&B- en Hip Hop-invloeden te veel om op te noemen.
Zowat
alle artiesten van het moment hebben hun steentje bijgedragen. Het
resultaat is een opvallend eigentijds en internationaal klinkend
geluid. Het verhaal van Carimi begint ergens in 2001 toen Carlo
Vieux, Richard Cavé en Mickael Guirland besloten samen een
band te vormen. De naam van die band, Carimi, is een samentrekking
van de eerste twee letters van hun voornamen. Ze waren beslist geen
nieuwelingen. Zowel voor, tijdens als na hun studie hadden de meeste
van hen al ervaring opgedaan, onder andere bij bands als "K-Dance"
en "King Posse". Met financiële steun
van Caribbean Air Mail Inc. konden zij zich professioneel ontwikkelen
en zijn inmiddels allemaal beroepsmuzikant geworden. In hun teksten
bedienen zij zich van het Kreyol, het Frans, het Engels en het Spaans.
Tastbaar resultaat tot nu toe: een tweetal albums met studiomateriaal
en één album met een live registratie. Een tweede
live-album ligt op stapel. Natuurlijk zijn zij best trots dat zij
twee jaar achtereen konden optreden tijdens de Antilliaanse Feesten.
Maar zij glunderen nog het meest over hun optreden eerder dit jaar
in Parijs in het kader van de viering van het tweehonderd jarig
bestaan van Haïti als zelfstandige staat. Pratend met Mickael
over hoe hij zijn kansen op een internationale doorbraak inschat,
is hij redelijk optimistisch. Die kansen wordt volgens hem niet
bepaald door zaken als taal, teksten of muziek. Wat dat betreft
zit hij goed. Het is een zaak van geld, mediamagnaten en marketing.
Dat heeft hij nog niet in de hand maar wat niet is, kan nog komen. Zij moeten airplay op
de grote radio- en televisiestations mogelijk maken en "the
whole thing is to get there". Daarmee lijkt het verhaal van
Carimi op dat van bands als Aventura, Cubanito 20.02 en Krosfyah.
Allen brengen populair vormgegeven en internationaal klinkende muziek.
Allen verlangen naar internationale doorbraak. Allen kijken uit
naar een machtig platenconcern dat voor hen de deuren naar succes
moet openen. Maar waar brengt dit
alles mij? Ben ik eigenlijk iets wijzer geworden over een eventuele
dubbele bodem in de muziek van Carimi? In zijn voorwoord stak Gage
Averill al een waarschuwende vinger op: het is zijn kijk
op de zaak en meet niet alle Haïtiaanse muziek hieraan af.
Verderop in zijn boek valt echter te lezen dat ook het neutraal
zijn kan worden uitgelegd als een politiek statement.
Daar schiet ik dus niet veel mee op. Is
niets werkelijk niets, of is niets toch weer iets? Eigenlijk wil ik niets en mij alleen zonder moeilijke gedachten overgeven aan
die heerlijke muziek van Carimi. |
| |
|
|
| © copyright
- latinartiesten.nl 2003 |
|
|
