|
|
Interviews 2004
met (inter) nationale artiesten
In de reeks van "Interview
met" heeft het
Salsa Info team bestaande uit
Otto & Kati van Helden (Lago Latino),
André Lambeck
& Caroline Bergwerf
(Salsa Info) diverse nationale en
internationale artiesten geinterviewd.
|
|
 |
Adalberto Alvarez (Cuba)
Wanneer: 6 augustus 2004 | Waar: Polé Polé Beach, Duinbergen | Tekst: Otto & Caroline | Fotografie Kati van Helden |
|
| |
|
"Alvarez
& Zn. - Familiebedrijf"
Wetende dat zijn vader een bekende beroepsmuzikant
is, is het verleidelijk hem meteen naar voren te schuiven als motor
achter de muzikale carrière van Adalberto Alvarez. Maar dat
blijkt te simpel te zijn. Het zingen is ook een passie van zijn
moeder en zij blijkt lange tijd in een koor te hebben gezongen.
Adalberto kan daardoor niet zeggen wie van de twee hem het meest
heeft beïnvloed; zijn moeder was een minstens zo grote stuwende
kracht als zijn vader. Dat blijkt vooral in de volgende fase in
zijn leven, zijn middelbare schoolperiode. Als elke jongen droomde hij ervan
om piloot te worden. Adalberto voegde daad bij het woord en begon
aan een studie bij de school voor luchtvaarttechniek. De cijfers
die hij daar haalde moeten bepaald geen indruk hebben gewekt, zijn
muzikale aanleg des te meer. Op
een gegeven moment kregen zijn ouders dan ook het advies hem van
school te halen en hem in te schrijven bij de muziekschool. Voor
zijn moeder een hele opluchting want zij vond die hele vliegerij
maar een gevaarlijke onderneming. De ironie van het verhaal is wel
dat voor Adalberto als gevierd artiest het vliegen inmiddels de
gewoonste zaak van de wereld is geworden. Op het aantal vlieguren
dat hij er ondertussen heeft opzitten, zou een piloot jaloers kunnen
worden.
Achteraf heeft Adalberto schik om dit dwaalspoor en moet bekennen
dat muziek eigenlijk altijd al zijn grote passie is geweest.
Hij
had het alleen niet onderkend. De overstap naar de muziekschool
viel hem dan ook niet zwaar en spoedig toonde hij zich een veelzijdig
student. Zang, fagot, bas en piano, het componeren, orkestreren
en dirigeren, het zijn zomaar wat uithoeken van zijn kunnen. Het
instrument waar zijn persoonlijke voorkeur naar uitgaat is de piano. Hij
is linkshandig en wanneer wij vragen of dat invloed heeft op zijn
spel moet hij lachen: "waar anderen afhaken, gaat hij nog lekker
door met baspartijen en ritme". Maar ondanks deze voorkeur
is het niet hem maar zijn dochter Dorgeris die wij achter dit instrument
aantreffen. Op vele albums is overigens nog een andere dochter van
hem te horen, Janithza, die keyboard speelt. Naast
het componeren en arrangeren van het materiaal, leidt hij het orkest,
zingt en coacht zijn dochters in hun muzikale carrière.
Maar het zijn niet alleen Dorgeris en Janithza die hij zo helpt,
één van zijn broers, Luis, was lange tijd timbalero
in zijn orkest.
Wanneer wij bedenken dat een andere broer van hem,
Enrique, een eigen charanga orkest leidt waarin nóg een broer
van hem speelt, dan hoeven wij ons niet te verdiepen in wat het
op Cuba betekent om uit een muzikale familie te komen. Wat dat laatste
betreft kan het raar lopen. Ooit was het zijn vader, Enrique Alvarez,
die hem coachte. Hij
liet Adalberto zijn eerste ervaring opdoen in het door hem geleide
"Conjunto Avance Juvenil de Camaguey". Eenmaal zelf een
gevierd artiest geworden, is het Adalberto die met zijn verworven
kennis en contacten op zijn beurt zijn vader gaat helpen. Het resultaat
is een reeks prachtige door hem geproduceerde albums met Los Soneros
de Camacho, het orkest van zijn vader, voor het Euro Tropical-label.
Hoewel het niet gebruikelijk is om tijdens een interview over andere
artiesten te gaan praten, leiden wij het gesprek toch naar Oscar
d´Leon.
Het was deze artiest die indertijd een rol speelde bij het losweken
van Son 14 en door te gaan met een nieuw orkest onder zijn eigen
naam. Adalberto steekt meteen de loftrompet en er blijkt tussen
beide artiesten een goede vriendschap te bestaan met wederzijds
respect en waardering. Het ontlokt hem de opmerking dat "het
enige wat aan deze man mankeert (Oscar d'Leon, red.) is dat hij
niet in Cuba is geboren". Al
pratend over het leven en streven van Adalberto wordt ons het waarom
van deze vriendschap en sympathie duidelijk. De wijze waarop beide
artiesten "in het vak" staan, blijkt namelijk grote overeenkomsten
te vertonen. Het is niet alleen dat zowel Adalberto als Oscar na
jaren onder de vlag van een bepaald orkest te hebben gespeeld, daar
uiteindelijk mee braken en verder zijn gegaan met een orkest onder
eigen naam.
Het is ook dat beiden hun orkesten zijn gaan gebruiken als springplank
voor de carrière van hun nageslacht. Wat echter het meeste
opvalt is dat zij allebei artiesten blijken te zijn die de relatie
met hun publiek centraal stellen. Tekenend voor dat laatste zijn
Adalberto´s opvattingen over de toekomst van de Cubaanse muziek.
Hij signaleert dat Cuba weliswaar een broedplaats is van talent,
maar dat de getalenteerden te veel te koop lopen met hun talent
en te weinig acht slaan op de wensen van het publiek. Het
feit dat deze artiesten in technisch opzicht niet veel meer hebben
te leren, betekent in zijn ogen niet dat zij niets als performer
hebben te leren. Op een gegeven moment zullen zij geen aansluiting
vinden en tegen zichzelf aanlopen.
Deze opmerking moet worden geplaatst in de context van een langzaam
veranderende Cubaanse muziekindustrie. Van een volledig overheid-gestuurde
formule waar ideologie prevaleert boven commercie wordt geleidelijk
aan overgeschakeld naar een zakelijker aangestuurd model met oog
voor commerciële potenties.Hijzelf heeft daarom zijn antennes
altijd gericht op de wensen van het publiek en schroomt niet zijn
orkest te "verjongen" als dat noodzakelijk is om met veranderende
smaak te kunnen meebewegen. Hij bewandelt daarbij het middenpad;
niet te progressief, maar ook niet te behoudend. Via deze in de
praktijk beproefde formule wist hij zich geruime tijd geleden stevig
in de top van de Cubaanse populaire muziek te nestelen. En natuurlijk wil hij meer en zou eigenlijk de wereld willen veroveren.
Vanzelfsprekend heeft hij het volste vertrouwen in de kwaliteit
van zijn muziek. Hij loopt echter lang genoeg mee om zich te realiseren
dat zoiets te ambiëren niet getuigt van zin voor realiteit.
Maar dit weerhoudt hem niet er een gooi naar te doen. Niet met een
grote zwaai en veel bombarie, neen, met kleine stapjes, niet verder
dan je polsstok lang is. Niet zozeer in de verwachting dat hij het
ooit zou halen maar het intrigeert hem hoever hij het zal brengen. |
| |
|
|
| © copyright
- latinartiesten.nl 2003 |
|
|
