Er bestaat dan ook de nodige spraakverwarring over de échte Cubaan­se rumba-muziek en dat wat buiten Cuba met "rumba" werd aangeduid. Als gevolg van het populair worden van deze muziek, maakten begin jaren dertig de eerste Cu­baanse artiesten de over­steek naar het oude continent.
Als grote havensteden kenden zowel Amsterdam als Rotterdam in de jaren dertig een internationaal geo­riënteerd uitgaansleven. Ze volgden de trends in de rest van Europa. Zo was Nederland opgenomen in het tourschema waarmee Don Azpiazu in 1931 zijn succes met "El Manisero" in de VS ook in Europa wou verzilveren. In het Rotterdamse stond dat jaar bij Dirk Reese twee maanden achtereen het Gran Marimba Atla­catl uit El Salvador geprogrammeerd. September 1935, ook in Rotterdam, maakte het Argentijnse tango-orkest van Eduardo Bianco zijn Nederlandse debuut in het bekende Pschorr. Het dansgrage publiek werd vermaakt met tango's, rum­ba's en paso-dobles. Oktober 1937 werd er in het Rotterdamse Negro Palace Mephisto een Cubaanse week georganiseerd.
Een handvol artiesten met Cubaans aandoende namen als José Baretto en Lolita Mojica moesten het thema muzikaal gestalte geven. Maar hoe Cubaans deze namen ook klonken, het waren slechts pseudoniemen. Het ging hier om het Surinaamse echtpaar Max Woiski en Alma Braaf dat zich een jaar daarvoor in Nederland had gevestigd. Samen met nog enkele andere Surinaamse artiesten waren zij jaren achtereen smaakmaker met Caribisch getinte muziek. In 1939 gaven de legendarische Lecuona Cuban Boys in Den Haag hun laatste vooroorlogse concerten in Europa.
In de oorlogstijd begon Max Woiski samen met pianist Freddy Johnson een zaak aan de Amstelstraat. Het scherpe toezicht op de zuiverheid van cultuuruitingen maakte dat Max zijn gasten daar moest trakteren op een mengelmoes van eigen composities en verhollandste Amerikaanse liedjes. Op 1 mei 1942 opende hij in de Leidsestraat 52 "La Cubana". Het centrale thema van dit café zal duidelijk zijn. Tegen het einde van de oorlog speelden er allerlei problemen, maar na de oorlog kon Max Woiski zijn club heropenen. Als bij alle clubs in die tijd was er een eigen huisorkest. Zonder het toezicht van een cultuurkamer kon Max Woiski nu vrijelijk het repertoire bepalen. Het moest natuurlijk latin worden. De club werd een bekende ontmoetingsplaats voor jazz- en latinmuzikanten.
Elders in de stad, in de rosse buurt op de Zeedijk nummer 26, groeide het kort na de oorlog geopende Casablanca binnen de kortste keren uit tot een bekende uitgaansgelegenheid. Het was de muzikale omlijsting het 'm deed. Het huisorkest bracht een mengeling van jazz, Surinaams en Caribisch. Het draaide daarbij vooral om de inbreng van de Surinaamse saxofonist Arthur Parisius, beter bekend als Kid Dynamite, en trompettist Theodorus Gustaaf Kantoor, oftewel Teddy Cotton. Gewoonlijk stond Teddy Cotton kaarsrecht zijn partijen te blazen. Tijdens solo's kon hij in vervoering raken. Op zulke momenten ging hij al blazend ritmisch door zijn knieën buigen. Voor omstanders was dat een wonderlijk schouwspel. Tussen de vrolijke drukte in deze club bevond zich een Amsterdamse jongeman met een fascinatie voor ritme en percussie. Hij nam alles in zich op, bestudeerde de instrumenten en de technieken, knoopte praatjes aan en zou uiteindelijk met een aantal van deze muzikanten optrekken.

De jeugdjaren
Deze Amsterdamse jongeman was Appie de Hond (1934). Zijn tienerjaren waren als een spannend jongensboek. Van Joodse afkomst zijnde, moest hij in de oorlogsjaren onderduiken. Het gezin vond plek op de zolder van restaurant De Silveren Spiegel aan het Kattegat. Een op het eerste gezicht een niet erg voor de hand liggend schuiladres. Het café was namelijk al snel na de bezetting in trek bij Duitse militairen geraakt. Maar, zo was de redenatie, zolang zij daar beneden aan het drinken waren, zochten zij boven niet naar onderduikers. Dat veranderde toen zij door een buurman werden getipt. Tot zes keer toe werd het pand van boven tot onder overhoop gehaald. Maar het vernuftige door Appie's vader tussen balken, achter trappen en onder vloeren gebouwde stelsel van schuilnissen met camouflagepanelen deed zijn werk. De speurende Duitsers werden misleid en het gezin overleefde de onderduik. Als onderduiker zal Appie zich rustig hebben moeten houden. Deze schade haalde hij daarna ruimschoots in. Op de MULO, de middelbare school, was hij voortdurend bezig met muziek. Al snel was hij te vinden in het schoolorkest. Zijn voorkeur ging uit naar ritmische muziek. Het enige dat in die jaren enigszins aan dit criterium voldeed, was countrymuziek. Maar dat kreeg een wending toen hij "Orange colored sky" in handen kreeg. Een plaat van Nat "King" Cole die werd begeleid door de big band van Stan Kenton. Op de achterkant van deze 78-toerenplaat stond "Yam-Bo" 1), een instrumentaal nummer met een latin ritme. Maar dat was niet wat Appie trof. Het was de bigbandmuziek van Stan Kenton die insloeg als een bom. Hij ging platen kopen en werd lid van de Stan Kenton fanclub. Deze club kwam elke zondagmiddag bijeen in de dansschool van Wim van Beek aan de Van Wouwstraat. Naast het uitwisselen van nieuwtjes en foto's, werd er ook gespeeld. Als het even kon, drumde Appie mee.
Ook de buren mochten van Appie's muzikale ontdekkingen meegenieten. Niet alleen als hij op zolder zat te drummen, maar ook wanneer hij ging platendraaien. In zijn enthousiasme dacht hij namelijk dat iedereen het wel mooi zou vinden. Op die momenten plaatste hij zijn luidspreker in de dakgoot en draaide de versterker helemaal open. Het was toen duidelijk een andere maatschappij. Iedereen liet hem zijn gang gaan en er werd van al die herrie niet veel gezegd.

Toch moet er één buur zijn geweest die weinig met Stan Kenton moet hebben opgehad. Alberto herinnert zich nog levendig dat hij op een keer zijn luidspreker een vreemd tikkend geluid hoorde maken. Na wat onderzoek bleek het 't geluid te zijn van inslaande kogeltjes. Iemand stond er met een luchtbuks op te schieten…
In 1952 kon Appie de schoolbanken definitief verlaten. Als alle jongeren op zijn leeftijd wilde hij de wereld verkennen. Hij tekende voor de Grote Vaart. De eerst reis voerde hem met een schip vol emigranten naar Australië. De tweede reis had Zuid-Amerika als bestemming. De route liep langs de Nederlandse Antillen en Panama, maar veel heeft hij er niet van gezien. Met amper een uur per aanlegplaats, was het onmogelijk de wal te verkennen, laat staan dat hij iets van de muziek kon oppikken. Zijn derde reis maakte hij met een zogenoemd Liberty ship. Het schip raakte midden op de oceaan verzeild in de aanloop van de fatale storm die in de nacht van 31 januari op 1 februari 1953 de Nederlandse kust zou teisteren. Ook het schip bleek niet bestand tegen dit natuurgeweld. De golven solden ermee als ware het een nietig notendopje. De romp kwam onder spanning te staan en even later knapte het dek met een enorme knal letterlijk in tweeën. Achteruitvarend wist het gehavende schip ternauwernood Halifax te bereiken. Voor Alberto was dit alles net iets teveel avontuur. Weer heelhuids terug in Amsterdam zocht hij werk op de wal. Het werd een baantje als reparateur bij Radio Mawi in de Zandstraat, een winkel in elektronica van Stijn Prenger. Door de Amsterdamse typetjes om hem heen beleefde hij er machtig veel plezier. Daarna werkte hij in andere winkels en studeerde voor zijn vakdiploma's. Maar hoe leuk ook, Alberto wilde niet altijd in loondienst blijven werken.
In 1960 begon hij een eigen zaak in elektronica in een hoekpand aan de Roetersstraat. Trots fotografeerde hij zijn eerste etalages. De linker ingericht door Erres, de rechter door concurrent Philips.

Het nachtleven in
Al tijdens zijn studie, maar nu ook in zijn werkzaam leven was Alberto er de man niet naar om na gedane arbeid 's avonds met pantoffeltjes aan een boek te lezen of te mens-erger-je-nieten. Hij was een avondmens. In zijn honger naar muziek dook hij het Amsterdamse uitgaansleven in. Tot diep in de nacht schuimde hij de bars en dancings af. Zo was hij te vinden in de Hollywood in de Leidsestraat. Een dancing waar in de periode 1950-1952 op één en dezelfde avond het combo van Wessel Ilcken, de Ramblers en ook nog eens de Skymasters geprogrammeerd konden staan. Iets verderop in de Leidsestraat, vlakbij het Leidseplein, was De Vliegende Hollander. Daar speelde in die dagen Pia Beck. Daarna ontdekte Alberto in de Wagenstraat de Sheherazade. Daar stond vanaf 1954 "Rita Reys and the Wessel Ilcken Combo" geprogrammeerd. Alberto was natuurlijk van de partij. Als het even kon, zat hij de hele avond naast Wessel. Kijken en leren. Het gebeurde wel eens dat Wessel door omstandigheden pas tegen een uur of elf klaar was om te spelen. Het combo zat dan tot zijn komst zonder drummer.

Omdat Alberto daar iedere avond zat, werd hij gevraagd of hij kon invallen. "Nou, met plezier natuurlijk", aldus een nog steeds glunderende Alberto. "Dus ik speelde dan van acht tot elf en kreeg als beloning van de baas, dat was meneer Vorhauer, een Coca Cola. Ja… Dat was niet gering hoor."
De stapavonden van Alberto werden steevast afgesloten in Casablanca op de Zeedijk. Sinds eind jaren veertig was deze dancing de vaste uitvalsbasis van de Surinaamse Kid Dynamite en zijn orkest. Dit was de plaats waar Alberto voor het eerst indringend werd geconfronteerd met Zuid-Amerikaanse muziek. Net als bij Wessel Ilcken legde hij het aan met drummer Lou Holtuin. Na lang bietsen en bedelen mocht hij een keer in de plaats van Lou een stukje meespelen. Het pakte echter anders uit dan Alberto had verwacht. Kid gaf hem deze kans om eens wat anders te horen. Maar Alberto had dit niet in de gaten en dacht op zijn beurt dat hij precies moest doen wat Lou altijd deed. Hier zat Kid Dynamite niet bepaald op wachten en een herhaling zat er niet in. Toch liet Alberto zich hier niet door ontmoedigen en bleef komen. Daarnaast ging hij één keer per week naar de Boeren Hofstede te Laren. Daar trad in die periode regelmatig Teddy Cotton op die hij nog kende van Casablanca. Door veel tijdgenoten wordt deze Teddy Cotton getypeerd als een personage met veel bravoure en die vooral Louis Armstrong imiteerde. De Hollandse schoonouders van Teddy Cotton waren de uitbaters van café De Bezem aan de Nieuwmarkt. In de jaren '50 werd de zaak door Teddy en zijn vrouw overgenomen en doopten de uitgaansgelegenheid toepasslijk om in "Cotton Club". Ook dit café verwierf binnen de kortste keren faam als ontmoetingsplaats voor zwarte (jazz)musici. Bij Alberto zijn het vooral de eigenaardige wijze waarop Teddy Cotton zijn solo’s speelde en diens spontane humor die hem zijn bijgebleven.
Eind jaren vijftig, het moet volgens hem omstreeks 1958 zijn geweest, bleek op een dag Kid Dynamite met zijn orkest naar Hamburg te zijn vertrokken. Alberto die als altijd naar Casablanca ging, trof tot zijn verrassing een ander orkest. Een orkest zonder drumstel maar met een voor hem onbekend instrument. Het bestond uit een statief met daaraan twee metalen keteltjes links en rechts, de één net een maat groter dan de ander. Zoiets had hij nog nooit gezien. De man die het instrument bespeelde was zo mager als een lat. Alberto vond het bijna griezelig om te zien. Dit optreden werd Alberto's eerste kennismaking met timbales en Steve Boston. Van dat instrument moest hij het zijne weten, en hij papte aan met de bonenstaak. 

Onbezoldigd percussionist
Maar het orkest met Steve ging op tournee en ook Casablanca sloot op een gegeven moment haar deuren. Eerder, in 1955, was ook al Max Woiski’s club aan de Leidsestraat verdwenen. De man die in Nederland onsterfelijk was geworden met zijn "BB met R" zette zijn club voort op het Spaanse Mallorca. Zijn zoon, die bekend werd als Max Woiski Jr., bleef in Nederland. Hij startte een eigen club, La Tropicana, op het Rembrandtplein. Omdat hij daar een dansvergunning kon krijgen, verhuisde hij deze begin jaren '60 naar de Leidsedwarsstraat. Het orkest dat hij om zich heen had verzameld, telde onder meer de Surinaamse Raul Burnett op conga’s, Steve Boston op timbales en John "Grunchi" Grünberg voor zang en percussie. Verder was er de Nederlandse bassist Jan Jacobs en pianist Ronald Langstraat, zoon van Laguestra. Alberto ontdekte La Tropicana in '63. "Een gezellige boel daar zeg, niet te kort. Ik was helemaal gefascineerd", aldus een Alberto met pretoogjes. "Voor het eerst werd ik geconfronteerd met Latijns-Amerikaans. Niet eens Afro-Cubaans. Latijns-Amerikaans Caribisch." Woiski Jr. had een duidelijke voorkeur voor calypso. Voor de andere ritmes was slechts een marginale plaats ingeruimd. Maar op momenten dat Woiski Jr. de regie even losliet, veranderde dat. Dan waren het de van Cubaanse muziek bezeten Steve en Grunchi die de stukken omtoverden tot guarachas, montunos en andere traditionele ritmes. Met deze formule was de club enig in zijn soort en werd een begrip. Iedereen die iets met deze muziek had, ontmoette elkaar daar. Zo kwamen er indertijd Ira Goldwasser en zijn vrouw Harriett Broekman, de latere Dr. en Mrs. Salsa.

Komende uit New York, waren zij goed bekend met de latin scène daar. De muziek in La Tropicana leek er in de verste verten niet op. Maar volgens hen was het hier in Nederland in die tijd, wat je er verder ook van moge vinden, 't beste wat je op dat moment kon krijgen. Daar moest je zijn, daar gebeurde het. Van lieverlee werd La Tropicana vaste aanlegplaats voor Alberto's nachtelijke escapades. Als indertijd met Wessel Ilcken en Kid Dynamite, belegerde Alberto de percussionisten. In het bijzonder Steve Boston met die fascinerende timbales. Zijn handen jeukten en wilde het ook eens proberen. Na enig aandringen mocht hij dat inderdaad. Het viel in de smaak en al gauw mocht hij iedere avond meespelen. "Ik was, laten wij zeggen, toegevoegd, onbezoldigd. Dus ik was geen officieel lid van het orkest", relativeert Alberto zijn rol daar op het podium. Alberto zal je dus niet aantreffen op de albums die Woiski Jr. in die tijd heeft opgenomen. Die albums maakte hij met het officiële orkest.

De dingen die zouden komen, blijkt een verhaal van alle tijden. Naast hun vaste engagement waren de meeste leden van het orkest ook aan het freelancen. Met name Steve Boston had naam en faam verworven en raakte bij talloze projecten betrokken. Als de muziek zich ervoor leende werden ook Grunchi en Alberto erbij gehaald. Vandaar was het nog maar een kleine stap naar een uniek concept: het op de markt aanbieden van een complete latin ritmesectie. Ze waren goed en hun concept bleek in een behoefte te voorzien. Iedereen die iets met deze muziek wilde doen, klopte bij hen aan. Een willekeurig voorbeeld uit de lange lijst opdrachten waaraan zij als ingehuurde ritmesectie hun medewerking hebben verleend: de opnames uit 1968 met de Golden Earring. Het driemanschap blijkt verantwoordelijk te zijn geweest voor de percussiebegeleiding bij het nummer "Dong dong diki digi dong" (Polydor 1277), de eerste nummer 1 hit voor de nog jeugdige Earring. Wellicht was het 't succes van de samenwerking en het freelancen, dat maakte dat de verhouding met Max Woiski Jr. op scherp konden worden gezet. Feit is dat na een verandering van werktijden de muzikanten een evenredige verhoging van hun gage eisten. Hun eis werd niet gehonoreerd en niet lang daarna barstte de bom.

Ritmo Natural
In het boek "Surinaamse muziek in Nederland en Suriname" (red. Marcel Weltak, pag. 109-110) worden de daarop volgende gebeurtenissen als volgt omschreven: "Het is de ritmesectie van Max Woiski Jr., Ritmo Natural, die zich na een zakelijk conflict met Max Woiski Jr., aanbiedt bij Hans Dulfer. Hij maakt met hem enkele platen." Uit het verhaal van Alberto de Hond blijkt met name dat aanbieden net enkele nuances anders te liggen. Die ritmesectie bestond indertijd uit Steve Boston op timbales, Grunchi voor zang en conga’s, Jan Jacobs op bass en Ronald Langstraat op piano. Begin '69 besloten zij bij Woiski Jr. weg te gaan. Na zoveel jaar hielden zij het daar voor gezien. De deserteurs werden de body van Carl Schulze's Latin Sextet. Alberto behoorde wat hen betreft tot het meubilair en vroegen hem om zich bij hen aan te sluiten. Op drums wel te verstaan. Het sextet, dat vooral latin jazz speelde in de stijl van Cal Tjader, was die zomer voor het grote publiek te horen tijdens het Hammerveld Jazz Roermond festival. Het groepje was wat onbestemd en moest duidelijk zijn vorm nog krijgen. In het verlengde daarvan wisselde het gezelschap verschillende keren van naam. Zo heette het enige tijd Combo Sensación.
Dat alles veranderde nadat de ritmesectie van de bekende impresario Lou van Rees een engagement kreeg voor maar liefst drie maanden achtereen in La Bonanza. Indertijd een bekende uitgaansgelegenheid in de Rotterdamse Van Speijkstraat van Lou Hidalgo. Opnieuw veranderden zij van naam. Op voorstel van Grunchi maten zij zich de naam "Ritmo Natural" aan en gingen aan de slag. Het werd een periode die Alberto zich nog lang zou heugen door de avonden waarbij zij van negen tot drie moesten spelen. Er was heel de avond slechts één enkele pauze. Dan werd er een elpee opgezet en wanneer deze na pakweg een kwartier was afgelopen, moesten de muzikanten weer terug het podium op. In het holst van de nacht moesten zij elke avond weer terug naar Amsterdam. Het was hartje winter met veel sneeuw en ijs op de weg. Alles bij elkaar was het erg intensief en vergde veel van de mannen. Gelukkig deden zich geen ongelukken voor en de opdracht werd volbracht.
Na het geploeter met La Bonanza kwam opeens Hans Dulfer in het spel. Zijn toenadering kwam niet helemaal uit de lucht vallen. Steven Boston had al een tijd met deze free-jazz saxofonist en de kring muzikanten om hem heen samengewerkt. Dat was tijdens de bijzondere woensdagavondsessies die Dulfer eind jaren zestig in het Amsterdamse Paradiso organiseerde.

Ook speelden zij in die tijd samen in Soulbrass Inc. Ze waren geen onbekenden voor elkaar en Dulfer wist als geen ander waar Steve Boston en Ritmo Natural voor stond. Over zijn experiment met Ritmo Natural vertelt Hans Dulfer aan Jacques Los: "Ik merkte dat op die avant-garde jazz weinig mensen afkwamen. Leuk vond ik dat niet. Het liefst speel ik voor veel mensen. Je begrijpt, ik wilde beroemd worden! Ik had toen al het idee om die hedendaagse jazz op een andere manier te spelen. Met een soort latin of Afrikaanse achtergrond en zo kwam ik terecht bij de ritmesectie van Max Woiski. Dat werd dus jazzy wereldmuziek en het begin van de Perikels. Ik had allerlei nationaliteiten in de band: Antillianen, Marokkanen, Syriërs en Israëliërs. Het was een grote groep en ik kon lekker over de begeleiding heen spelen en improviseren, gieren en piepen. En heel Amsterdam ging uit zijn dak. Ik werd overal gevraagd, het was modern en toch leuk. Er zijn in die tijd drie platen gemaakt waarvan "Red Red Libanon" nog een redelijke hit is geweest." (2) Die "redelijke hit" van Hans Dulfer met "Red Libanon" bestond daaruit dat de single op 10 oktober 1970 een tipnotering voor de Nederlandse hitparade kreeg. Maar daar het bleef bij; het nummer kwam niet verder. Zeven jaar na dato kreeg het nummer in een uitvoering met de Perikels opnieuw een tipnotering. Maar net als bij de eerste single bleef het bij deze enkele notering.

Met het geciteerde verhaal van Hans Dulfer wordt met zevenmijlslaarzen door een passage latin muziekgeschiedenis gestapt die het waard is om nader onder de loep te nemen. Over hoe dit indertijd precies in zijn werk is gegaan, vertelt Alberto: "Op een gegeven moment werden wij gevraagd, ik weet niet meer hoe en wat, waarom of door wie. Wij speelden met het combo, dus met het orkest wat daar met Woiski speelde, mezelf inbegrepen en Carl Schulze op vibrafoon d'r nog bij. Wij werden gevraagd om in Paradiso te spelen. Nou, wat moet in die tijd een Caribisch orkest in Paradiso doen? Dat waren toen jazz-avonden die door Hans Dulfer werden georganiseerd. Nou, wij gingen daar spelen en deden gewoon ons eigen ding. In het programma van die avond speelden ook de Free Jazz Boys: Willem van Maanen, Willem Breuker, Hans Dulfer, Han Bennink en Maarten van Regteren Altena. Dat waren de progressieve jongens. Dus wij speelden en die kerels werden daar zo door gegrepen dat zij gingen meespelen. Zij begonnen daar doorheen te scheuren en doorheen te toeteren met de hele bedoeling de boel te ontregelen. Want dat was de hele achtergrond van hun muziek. Het was een soort protest. Maar er viel niets te ontregelen want wij stonden als een rots. Dus zoals wij begonnen, zo eindigden wij ook. Na afloop van dat concert vroeg Hans ons of we met hem wilden gaan spelen. Ik vroeg nog: "ja, maar wat moeten wij gaan doen?" Hij antwoordde: "Ik vind het zo mooi om tegen een muur van ritme aan te blazen die niet omver valt te raggen."

Vragen
Maar nog even terug naar 1969. Het werk met Ritmo Natural voedde Alberto's honger naar kennis over de Caribische muziek en instrumenten. Een honger die Steve, Grunchi en de andere muzikanten om hem heen niet echt konden stillen. Alberto besefte dat de antwoorden die hij zocht, niet in Nederland waren te vinden. Het geld dat hij met de optredens in La Bonanza verdiende, is hij daarom opzij gaan leggen. Na de drie Bonanzamaanden en het optreden in Paradiso, zag hij in de krant een advertentie van de Bijenkorf. Dit eerbiedwaardige warenhuis organiseerde in die dagen een 16-daagse reis naar New York. Bij Alberto ging een lichtje branden. Dit was de plaats waar hij antwoorden moest kunnen vinden. Hij boekte de reis en in New York aangekomen, spoedde hij zich naar 46th Street waar de winkel was van Henry Adler. Hij was aan dit adres gekomen vanwege het door deze Henry Adler uitgegeven boek: "Humberto Morales' Latin-American Rhythm Instruments and how to play them" (Henry Adler Inc., 1958). In de winkel aangekomen vroeg Alberto om lessen voor timbales. Henry Adler vertelde dat hij kon bemiddelen bij twee leraren en noemde hun namen. De eerste, Chino Pozo, zei Alberto op dat moment niets. De andere naam, Ubaldo Nieto, deed wel een belletje rinkelen. Niet dat Alberto hem linkte aan het orkest van Machito waarmee deze timbalero jaren had gespeeld, maar vanwege het feit dat deze percussionist een supplement had geschreven over latin ritmes en speeltechnieken in dat bewuste boek van Humberto Morales. De keuze was snel gemaakt. Henry Adler legde het contact en de volgende dag spoedde Alberto zich met de metro naar het opgegeven adres in de Bronx. Daar op het adres Concord Avenue 434 moest het gaan gebeuren. Het zal indertijd best wel indruk hebben gemaakt dat iemand helemaal uit Europa kwam om les te komen nemen, maar het werd opgepakt alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. Midden in de kamer stond een set timbales opgesteld en Alberto moest tonen wat hij kon. Uiteraard wilde Alberto zijn beste beentje voorzetten. Hij pakte uit met een chachacha zoals hij die had geleerd in de Tropicana. Maar na amper twee maten te hebben gespeeld, verzocht Ubaldo hem te stoppen. Hij had het al gehoord. Het leek er niet op. Alberto moest terug naar af en helemaal opnieuw beginnen. Die eerste keer kreeg Alberto zo veel nieuwe dingen voorgeschoteld, dat hij zelf begon te twijfelen of hij er nog wel uit zou komen. Met de linkerhand clave spelen en met de rechterhand weer een ander patroon. "Daar bij Uba kreeg ik het niet voor elkaar die eerste dag. Ik had het wel in mijn hoofd zitten, maar ik kon het nog niet met mijn handen doen. Dus op de terugweg in de metro zat ik die ritmes te oefenen. De passagiers moeten hebben gedacht dat ik niet goed bij mijn hoofd was. Ik zat daar maar met mijn handen…. Ha, ha… Maar op een gegeven moment had ik het door.

De volgende dag speelde ik precies wat hij bedoelde." Alberto glom van trots. Tot aan de laatste dag van zijn vakantie kwam Alberto elke middag terug. Van de lessen nam hij cassettebandjes op en nam foto's om het later thuis nog eens op zich te laten inwerken. Natuurlijk wilde Alberto ook het echte werk meemaken. Ubaldo tipte hem voor de clubs die hij moest bezoeken en 's avonds ging Alberto op pad. Hij kwam terecht in clubs zoals de Corso en de Caborojeño. In die laatste club speelde het orkest van Tito Puente met La Lupe. Natuurlijk kende hij hun platen. Maar zo'n orkest live meemaken, was andere koek. De vragen waarvoor hij de hele reis had ondernomen, hadden die dagen hun beantwoording wel gekregen. Maar hij had meer gekregen. Overweldigd door alles wat hij daar had gezien en gehoord veranderde zijn kijk op deze muziek van voorliefde in grote liefde. Dit was de richting waarin hij verder wou gaan. Op de terugweg ging Alberto nog even bij Henry Dalers winkel langs. Zo veel als de bagagevoorschriften het toelieten, kocht hij instrumenten in. Zo mooi had hij ze niet eerder gezien en kocht van alles wat. Van gyros en bongo’s tot koebellen en shekeres.

Import en export
Terug in Nederland toonde Alberto zijn schatten aan zijn vrienden. Die stonden ervan te kwijlen en iedereen vroeg of hij ze wou verkopen. Dat was hij niet bepaald van plan, maar het deed hem wel beseffen dat er voor deze instrumenten in Europa een markt bestond. In Nederland waren op dat moment alleen instrumenten van het uit Frankrijk afkomstige merk "Asba" te koop. Instrumenten die in kwalitatief opzicht niet konden tippen aan die van Latin Percussion die hij had meegenomen. Alberto rook handel. Hij begon brieven te sturen naar Henry Adler om achter het adres van de fabriek te komen. Deze liet taal noch teken van zich horen. Alberto was niet voor één gat te vangen en zocht contact met Johnny Pacheco, één van de vele artiesten waarmee hij die twee weken in New York persoonlijk kennis had gemaakt. Het duurde eventjes, maar uiteindelijk kwam er toch post uit Amerika. Johnny bleek de brief te hebben doorgegeven aan Martin Cohen, de eigenaar van Latin Percussion. Die zag het wel zitten om Europa als afzetgebied erbij te krijgen en al snel werden de zaken beklonken.
Aldus werd Alberto in 1970 vertegenwoordiger van Latin Percussion. Zeker in de beginperiode kon Alberto niet altijd op begrip rekenen. Buiten een betrekkelijk kleine kring muzikanten waren de instrumenten vrijwel onbekend. Bijgevolg was er ook geen vraag naar. Geregeld werd Alberto geconfronteerd met de opmerking dat het enige Nederlandse orkest met Zuid-Amerikaanse muziek dat van Malando was, en dat diens muzikanten al van instrumenten waren voorzien. Maar Alberto liet zich niet afschepen. Binnen de kortste keren ontplooide hij allerhande initiatieven om de instrumenten te promoten. In zijn winkel in elektronica werd een hoek ingericht om de instrumenten tentoon te stellen. Hij maakte reclame en toonde de instrumenten op beurzen. Eerst alleen in Nederland, maar later ook op de internationale muziekbeurs in Frankfurt. Jaarlijks ging hij naar New York en besprak daar nieuwe ideeën voor verdere verbetering van de promotie. Zo liet hij Martin Cohen op een keer de bandjes horen die hij had gemaakt van de lessen van Ubaldo Nieto. "Om dit soort instrumenten in Europa te kunnen verkopen, zouden de mensen op z'n minst moeten weten hoe je erop moet spelen.
Martin zou eigenlijk instructie-lp's moeten uitbrengen…" Volgens Alberto werd het idee meteen weggewuifd. Desalniettemin verschenen in 1974 de eerste instructie-albums van een kersvers "Latin Percussion Ventures".

Latin invasie
Op aanraden van Alberto ging Martin Cohen nóg een stap verder en stuurde een all stars formatie van percussionisten naar Europa. Het was Alberto in eerste aanleg te doen om demonstraties en workshops. Dat zou hier een novum zijn. Er bestond immers op dat moment in Nederland geen opleiding voor deze muziek met bijbehorende instrumenten. Martin had er eerst een tijd diep over lopen nadenken. Uiteindelijk belde hij Alberto dat hij er wel oren naar had. Hij had inmiddels een groep samengesteld bestaande uit Tito Puente op timbales, Patato Valdez op conga’s, Johnny Rodríguez op bongo’s, Eddie Martínez op piano en Sal Cuevas op bass. Maar dit gezelschap was te duur om alleen voor een aantal demonstraties te laten overvliegen. Er moesten daarom ook concerten worden gegeven, waarmee de kosten konden worden terugverdiend. Nooit eerder had Alberto zoiets om handen gehad. Hij liet zich niet kennen en ging aan de slag. Na drie maanden voorbereiding had hij een zestal concerten weten te boeken voor dit "Latin Percussion Jazz Ensemble". Alles in de maanden mei en juni van 1979, inclusief de nodige workshops en een uitzending voor de Nederlandse radio in AVRO's Jazz Spectrum.

Martin Cohen met zijn vrouw reisden mee om het hele spektakel van nabij mee te maken. Maar zo op elkaars lip zitten, gaf onderling de nodige wrijvingen. Met name tussen Patato en Martin Cohen waren er spanningen. Volgens Alberto was dat het gevolg van de betuttelende houding van Martin richting Patato. Het liep op tot een knallende ruzie tussen de twee nadat bleek dat voor alle artiesten promotiemateriaal was meegenomen maar uitgerekend het materiaal voor Patato was vergeten. In plaats daarvan had Martin posters meegenomen van Tata Güines, een artiest die kort daarvoor "endorser" van Latin Percussion was geworden. (Een endorser was een artiest die toestond dat zijn naam voor dat merk voor reclamedoeleinden werd gebruikt. Veelal kregen zij als tegenprestatie gratis instrumenten.) Maar ondanks wat er allemaal achter de schermen gebeurde, waren de optredens naar buiten toe een doorslaand succes. Ook de artiesten hadden er schik in en vroegen Alberto nog een tournee te organiseren. Opnieuw begaf Alberto zich in het theatercircuit en kwam met nog betere boekingen uit de bus. Met wat kleine personele wisselingen - Andy González was in de plaats gekomen van Sal Cuevas en violist Alfredo de la Fé was aan het gezelschap toegevoegd - kwam het gezelschap in november dat jaar opnieuw naar Nederland. Zij waren niet alleen tijdens grote concerten te horen, maar ook op de radio in het in jazzkringen populaire programma Sesjun. Daarnaast werden er workshops verzorgd in de conservatoria van Hilversum en Rotterdam. Deze tweede concertreeks overtrof de eerste. Het lag voor de hand om ermee door te gaan, maar een vervolg bleef uit. Althans onder de vlag van Latin Percussion.
Gecontracteerd door Paul Acket maakte Tito op 11 juli 1980 zijn debuut op het 5e North Sea Jazzfestival als "Tito Puente and the Latin Jazz Ensemble". De naamsverandering van het gezelschap en de afwezigheid van Patato is aanleiding geweest voor tal van speculaties. Een hardnekkig de ronde doend verhaal is dat Tito door er zijn naam voor te plakken zoveel eer naar zichzelf had toegetrokken, dat het voor Patato niet meer te verteren was en het tussen hem en Tito tot een breuk is gekomen. Maar volgens Alberto, die er met zijn neus bovenop had gezeten, is hier niets van waar. Volgens hem wilden Tito en Patato door allerlei grotere en kleinere onenigheden niet meer met Martin Cohen samenwerken. Voor optredens wel te verstaan. Dat Patato niet meekwam, was omdat hij op dat moment andere verplichtingen had.

Feit was dat Martin Cohen in die dagen geen Latin Percussion Ensemble meer kon aanbieden met Tito Puente en Patato in de gelederen. Desondanks wilde Martin Cohen doorgaan, en hij schoof artiesten naar voren zoals timbalero Nicky Marrero en pianist Ricardo Marrero. Artiesten van naam, maar bij het grote publiek onbekend. Alberto slaagde er daarom niet in voor dit gezelschap aantrekkelijke concerten te boeken en zowel Alberto de Hond als Martin Cohen lieten het project overwaaien. De ware toedracht van al deze gebeurtenissen valt moeilijk te reconstrueren. Het is bekend dat 1979 voor Tito Puente een bewogen jaar is geweest. Binnen de New Yorkse salsascene werd Tito inmiddels tot de oudere garde gerekend die op het punt stond te worden overvleugeld door de jongere garde. Maar Tito had het jaar daarvoor het album "Homenaje a Beny" opgenomen (Tico Records JMTS-1425). Een album waarvoor hij in 1979 zijn eerste Grammy kreeg toegekend. Deze onderscheiding, samen met het inzicht dat hij de centrale ster was waar het met het Latin Percussion Jazz Ensemble bij de Europese en Japanse tournees allemaal om draaide, deden hem beseffen dat hij nog lang niet naar het tweede plan was gerangeerd. In tegendeel. Zijn naam bleek internationale marketingwaarde te hebben en de vlag van Latin Percussion had hij helemaal niet nodig.

Dat Tito dit gegeven zakelijk volledig zou benutten, hadden de kwesties rond top billing in het verleden wel bewezen. Na het Tito Puente-avontuur haalde Alberto nog het Conjunto Libre van Manny Oquendo en Andy González naar Nederland en ook Ray Barretto met zijn orkest. Toch heeft hij het bij een beperkt aantal van dit soort projecten gelaten. Het gaf veel werk en de financiële risico's waren groot. Het oorspronkelijke doel waarvoor ze naar Nederland waren gehaald, de promotie van de muziek en de instrumenten, was eigenlijk toch al bereikt. Gerenommeerde artiestenbureaus begonnen deze artiesten ook te vertegenwoordigen en elk zichzelf respecterend festival zorgde wel voor programmering van een latin-act. Alle promotie had zijn uitwerking dus niet gemist. Alberto's zaak in elektronica was van lieverlee veranderd in een groothandel in muziekinstrumenten met zowel import als een eigen productenlijn, salesmanagers enzovoorts. De instrumenten vonden overal hun weg, niet alleen in Nederland, maar ook in België, Luxemburg en de rest van Europa.