|
 |
Archief vanaf 2001 - Columns - geschreven door Otto van Helden | Fotografie: Kati van Helden
Deze artikelen/columns zijn in 2005 in diverse uitgaves van het Latinmagazine
Latin a Life gepubliceerd.
De
Nat 'King' Cole van Cuba - Ibrahim Ferrer
Tijdens
zijn arbeidsleven van diverse baantjes tot muzikant, tijdens zijn pensioen van
schoenpoetser tot internationale ster; een leven vol boleros en sones. |
|
| |
 |
|
Jarenlang
liep Juan de Marcos Gonzalez met een idee in zijn hoofd. Door een speling van
het lot kon hij het in 1996 verwezenlijken. Ry Cooder had namelijk geen kans gezien
de door hem geselecteerde Afrikaanse artiesten naar Cuba te halen voor een serie
opnamen voor het Engelse World Circuit Records.
Juan
de Marcos bood uitkomst en gaf het project een andere lading door allerlei Cubaanse
veteranen naar voren te schuiven. Het gelegenheidsgezelschap kreeg de naam 'Buena
Vista Social Club'. Het resultaat haalde onwaarschijnlijke verkoopcijfers. Dit
succes moest verzilverd worden. Daartoe volgden in 1998 tournees over de hele
wereld waarbij alleen bij de concerten in Carré, Amsterdam en Carnegie
Hall, New York, de voltallige bezetting op het podium stond.
Van die optredens
is een indringende documentaire gemaakt door de Duitse cineast Wim Wenders. De
impact van het album en de documentaire was ongekend. De oude baasjes die eigenlijk
al met pensioen waren gegaan, werden van de ene op de andere dag wereldsterren.
Maar het sympathieke van het project blijkt ook een tragedie. Heel anders dan
in stoere Amerikaanse films zijn de hoofdrolspelers alles behalve onverwoestbaar. Eén
voor één moeten de helden het hoofd buigen voor het onvermijdelijke.
Na dat van Rubén Gonzalez en Compay Segundo heeft ons nu ook het overlijdensbericht
van Ibrahim Ferrer bereikt.
De
beste nieuwkomer
Na een leven vol muziek was Ibrahim eigenlijk al met pensioen
en zou in vergetelheid zijn geraakt, ware het niet het niet dat hij bij dat project
werd betrokken. Maar meer nog dan het oorspronkelijke album heeft de documentaire
aan zijn late succes bijgedragen. Uiteindelijk mocht hij dan in 1999 voor het
eerst in zijn leven een album onder eigen naam uitbrengen. Het album werd geadverteerd
als zou het de 'De enige echte opvolger van Buena Vista Social Club' zijn. Na
het verschijnen van die Buena Vista Social Club cd werd de markt namelijk overspoeld
met bejaarde Cubanen die wilden meeprofiteren van het succes van dit project.
Met het door Ry Cooder geproduceerde album kwam Ibrahim prompt op een Grammy Award
te staan. Nota bene in de categorie 'beste nieuwkomer'! De gevoelige bolero's
die hij op dat album zingt in combinatie met het timbre van zijn stem maakte dat
hij door Nederlandse recensenten de Nat 'King' Cole van Cuba werd genoemd.
Het
grote publiek viel echter vooral voor zijn ontwapenende eenvoud. Hij nam het leven
zoals het kwam. Zijn oprechte beduusdheid van de onverwachte roem was vertederend.
Muzikant
in hart en nieren
Alsof het zo was voorbestemd, werd Ibrahim Ferrer in
1927 geboren tijdens een feest in een lokale social club. Al vroeg moest hij voor
zichzelf zorgen. Met allerlei baantjes voorzag hij in zijn onderhoud. Het ontnam
hem echter niet de lust tot zingen. Zijn neef moet als eerste zijn talent hebben
aangevoeld want die zocht hem uit als zanger voor zijn amateur-orkest Los Jovenes
del Son. Ibrahim zong daarna met tal van orkesten zoals met het Conjunto Wilson,
het Conjunto Sorpresa en het Conjunto Maravilla de Beltran. In de periode 1953
-1955 zong hij met het orkest van Pacho Alonso. En in 1956 werd hij de vaste zanger
van Orquesta Chepín-Chovén. In die rol verwierf hij nationale bekendheid
met zijn vertolking van 'El Platanal de Bartolo'. In 1960 viel het orkest uiteen
en Ibrahim koos het kamp van Chepín. Toch moet hij er zijn draai niet hebben
kunnen vinden want een jaar later keerde hij terug naar het orkest van Pacho Alonso
dat inmiddels Los Bocucos was gaan heten. Terwijl Pacho Alonso zich steeds meer
ging toeleggen op boleros, specialiseerde Ibrahim zich in sones. Na het vertrek
van Pacho Alonso in 1967 bleef hij alleen als leadzanger over. Hij bleef tot aan
zijn pensioen in 1991 aan het orkest verbonden. Dat pensioen was alles behalve
een vetpot. Hij liep daarom dagelijks Havana af op zoek naar een baan of kluste
bij als schoenpoetser. Tegen deze achtergrond is het niet verwonderlijk dat toen
Juan de Marcos Gonzalez hem vroeg of hij zin had in een klusje waarmee hij zeker
US$ 50,- zou verdienen, hij niet veel bedenktijd nodig had.
Favoriet
De
internationale erkenning betekende niet automatisch nationaal succes. Pas na vier
jaar kreeg de Buena Vista Social Club toestemming voor een groot publieksoptreden
in het Karl Marxtheater in Havana. De vijfduizend man die daar op af kwamen, kozen
unaniem Ibrahim als hun favoriet.
Nederland hoefde gelukkig niet vier jaar
op een concert te wachten. Na de officiële Buena Vista Social Club concerten
is Ibrahim blijven toeren met een eigen orkest. Vanaf 1998 heeft hij alle jaren
wel één of twee uitverkochte concerten gegeven voor het enthousiaste
Nederlandse publiek. Slechts enkele weken voor zijn overlijden was hij zelfs nog
één van de publiekstrekkers van het North Sea Jazz Festival te Den
Haag. Kortom, een leven gevuld met mooie momenten en we zijn hem zeer erkentelijk
voor de muziek die hij in ons leven heeft gebracht. |
| |
|
|
| Copyright:
De inhoud van deze site, de daarin opgenomen gegevens, afbeeldingen, geluiden,
teksten en combinaties daarvan en de programmatuur zijn beschermd door auteurs-
en databankrechten. Deze rechten berusten bij Salsa Info. Zonder schriftelijke
voorafgaande toestemming van Salsa Info is het niet toegestaan deze site of enig
onderdeel daarvan te kopiëren. |
| © copyright
- latinartiesten.nl 2003 |
|
|
